24 Mayıs, tüm Slavların aydınlatıcıları gününde, Başbakan Hristijan Mickoski, Ohri'deki merkezi kutlamaları "Aya Sofya" kilisesindeki tören akademisinde konuşmasıyla açtı. Tema: "Yazıdan Sonsuzluğa". Program ayrıca Ohri rıhtımındaki Kiril ve Metodiy anıtına çiçek konulmasını da içerdi.

Tek tip bir günün özdeş programı - birkaç konuşma, tören, fotoğraf - on yıllardır her yıl, farklı siyasi figürlerden aynı açıklamalarla tekrarlanıyor. Bu da pek farklı bir şey olmayan bir yıl. Yine de geleneksel ritme rağmen, bu sefer kutlamalar Makedon dilinin AB ile Bulgaristan arasındaki müzakere sürecinde yeniden siyasi baskı altında olduğu bir anda geliyor.

Cumhurbaşkanı Gordana Siljanovska-Davkova tebrik mesajında ​​"dilin sadece bir kelime toplamı olmadığını, bir halkın zaman içinde aktardığı kolektif hafıza, değerler ve aidiyet kodu olduğunu" vurguladı. Meclis Başkanı Afrim Gashi, benzer kutlamalar için Vatikan'a bir heyet yönetti ve muhalefet SDS'den lider Venko Filipçe, AB'deki Makedon dili hakları konusunda "uluslararası alanda onaylanmış olanı kimsenin tehdit edemeyeceğini" hatırlattı.

Bu konuşmalarda herkesin atladığı soru: dil gerçekten "tanınmış ve korunmuş" ise, neden bu cümle her yıl bu kadar ısrarla tekrarlanıyor? Tanınma günlük yeniden onayı talep eden bir şey değildir - ya vardır ya yoktur. Ne kadar çok tekrarlanırsa, kendimizi emin olmadığımız bir şey hakkında ikna ediyormuş gibi görünüyor.

Ohri'deki tören akademilerinin kendi rolü vardır - kültürel, ruhsal, sembolik. Ancak siyasi zirve 15 yıldır aynı kilise önünde aynı metinle dururken, vatandaşların sorma hakkı vardır - gerçekten yeni olan nedir? Ve yeni hiçbir şey yoksa - belki tam da nokta budur.