На 24 мај, Денот на сесловенските просветители, премиерот Христијан Мицкоски ги отвори централните прослави во Охрид со обраќање на свечена академија во црквата “Св. Софија”. Тема: “Од писмо до вечност”. Програмата вклучи и положување цвеќе на споменикот на Кирил и Методиј на охридскиот кеј.

Идентичен распоред на еднообразен ден – неколку говори, церемонија, фотографија – повторен е секоја година веќе со децении, со исти изјави од различни политички фигури. И ова е една година во која ништо не се случи многу различно. Сепак, наспроти традиционалниот ритам, овој пат свеченостите доаѓаат во момент кога македонскиот јазик повторно е предмет на политички притисок од страна на ЕУ преговарачкиот процес со Бугарија.

Претседателката Гордана Силјановска-Давкова во честитката нагласи дека “јазикот не е само збир на зборови, туку колективна меморија, код на вредности и припадност што еден народ ги пренесува низ времето”. Спикерот на парламентот Африм Гаши поведе делегација во Ватикан за слични прослави, а од опозицискиот СДС лидерот Венко Филипче потсети дека “никој не може да го загрози она што е меѓународно потврдено” во врска со македонските јазични права во ЕУ.

Прашањето кое сите ги заобиколуваат во овие говори: ако јазикот навистина е “признаен и заштитен”, зошто секоја година оваа реченица се повторува со таква упорност? Признанието не е работа што бара секојдневна реафирмација – тоа е работа што или постои или не. Колку повеќе се повторува, толку повеќе изгледа како да се убедуваме самите себе во нешто кое не е сигурно.

Свечените академии во Охрид имаат своја улога – културна, духовна, симболична. Но кога политичкиот врв стои пред иста црква со ист текст веќе 15 години, граѓаните имаат право да прашаат – што е навистина новото? И ако ништо не е новото – можеби тоа е токму поентата.