Rusya, Ukrayna için insansız hava aracı ürettiğini ya da monte ettiğini öne sürdüğü Kanada'daki tesislerin adreslerini yayımlayacağını duyurdu. Diplomatik söylemin ardında çok daha doğrudan bir şey gizli - Moskova'nın bu konumları meşru askeri hedef saydığı mesajı.

Rusya Dışişleri Bakanlığı sözcüsü Maria Zaharova, Moskova'nın „Kanada'nın Ukrayna'yı insansız hava araçlarıyla donatmaya katılımını görmezden gelmeyeceğini“ söyledi. Ona göre bu, sıradan sanayi kapasitesi değil, „doğrudan cephe için çalışan askeri altyapının bir parçası“. Rusya, diye ekledi, Ottawa'nın adımlarına „uygun bir yanıt“ verme hakkını saklı tutuyor.

Mantık açık ve basitliğiyle ürkütücü: bir fabrika, Rus topraklarına karşı kullanılan silahlar üretiyorsa, o fabrika, Rus okumasına göre, sivil bir nesne olmaktan çıkar. Moskova aynı taktiği Avrupa şirketlerine de uyguladı bile - adresleri yayımlama tehdidi, diplomasi ile açık tehdit arasındaki çizgide ilerleyen bir baskı biçimi.

Burada neyin gerçek, neyin retorik olduğunu hatırlamakta yarar var. Gerçek şu ki Kanada Ukrayna'ya gerçekten yardım ediyor - eğitim, mühimmat, ekipman, dronlar. Retorik ise bunun Ottawa'yı meşru bir hedef hâline getirdiği yönündeki Rus çerçevesi. Bu iki şey arasında, Moskova'nın bilerek bulanıklaştırdığı büyük bir hukuki ve ahlaki fark var. Bakan Sergey Lavrov daha da ileri gitti ve Batı'nın, silah kontrolü anlaşmalarından vazgeçtiğinden bu yana Avrupa güvenlik sistemlerini „gömdüğünü“ öne sürdü.

Sivil tesislerin „meşru hedef“ hâline gelmesinin ne demek olduğunu fazlasıyla iyi hatırlayan Balkanlar için böyle açıklamalar, yalnızca doğu cephesinden uzak bir haber değil. Bunlar, savaş dilinin izin verilenin sınırlarını ne kadar kolay kaydırdığının bir hatırlatması - önce sözlerde, sonra, kimse tepki vermezse, eylemlerde.