Her şey 2002'de Buckingham Sarayı'nda, Kraliçe II. Elizabeth'in jübilesinde başladı. Phil Collins, Paul McCartney'ye yaklaşıp Beatles ile ilgili bir kitabı imzalamasını istedi. McCartney imzaladı, ardından o sırada yanında olan Heather Mills'e dönüp şöyle dedi: "Bizim küçük Phil büyük bir Beatles hayranı, değil mi?"

Collins kelimeleri değil, tonu duydu. Cümleyi küçümseyici, ona yukarıdan bakıp haddini bildiren bir efsanenin sözü olarak algıladı. Bundan, tüm dünyanın adıyla tanıdığı iki müzisyen arasında yirmi yılı aşkın süren bir soğuk savaş başladı. Hikâye, Collins'in otobiyografisini tanıtırken anlattığı 2016'ya kadar özel kaldı; Collins, Paul'ün kendisiyle "üstünlük pozisyonundan" konuştuğunu açıklamıştı.

McCartney bunun üzerine ona bir e-posta yazdı. Collins hiç cevap vermedi. On yıldan fazla zaman geçti ve köprüyü sonunda bir hayır müzayedesi kurdu. McCartney, Collins'in King's Trust yararına bir müzayede için çeşitli sanatçılardan eşya topladığını öğrendi ve yeniden iletişime geçti. Konuşma sırasında eski anlaşmazlığı da açtı. Collins, hikâyeyi kamuoyuyla paylaştığı için pişman olduğunu ve keşke bunu yapmasaydım dediğini itiraf etti.

Collins sonucu iki kelimeyle özetledi: Artık "barışıklar". Bir kraliyet kutlamasındaki tek bir cümle yüzünden yirmi yılı aşkın küskünlük - ve bitmesi için bir telefon konuşması yetti. Kardeşler, komşular ve sağdıçlar arasındaki bunun gibi kaç kavga, yalnızca kimse telefonu ilk açan olmak istemediği için on yıllarca sürüyor?