Сè почнало на јубилејот на кралицата Елизабета Втора во 2002 година, во Бакингамската палата. Фил Колинс му пришол на Пол Макартни и го замолил да му потпише книга поврзана со Битлси. Макартни потпишал, а потоа се свртел кон Хедер Милс, која тогаш беше покрај него, и рекол: „Нашиот мал Фил е голем фан на Битлси, нели?“

Колинс го слушнал тонот, не зборовите. Реченицата ја доживеал како снисходлива, како легенда што од висина му покажува каде му е местото. Од неа почнала ладна војна долга повеќе од две децении, меѓу двајца музичари што целиот свет ги знае по име. Приказната остана приватна до 2016 година, кога Колинс ја раскажа додека ја промовираше својата автобиографија, со објаснување дека Пол му зборувал „од позиција на супериорност“.

Макартни тогаш му пишал е-пошта. Колинс никогаш не одговорил. Поминала повеќе од една деценија, а мостот на крајот го изгради една добротворна аукција. Макартни дознал дека Колинс собира предмети од разни уметници за аукција во корист на King’s Trust и повторно се јавил. Во разговорот го спомнал и стариот спор. Колинс признал дека се кае што приказната воопшто ја направил јавна и дека посакува тоа да не го сторил.

Исходот Колинс го сведе на два збора: сега се „во мир“. Повеќе од дваесет години лутина поради една реченица на кралска прослава, а за да заврши беше доволен телефонски разговор. Колку такви кавги, меѓу браќа, комшии и кумови, траат со децении само затоа што никој не сака прв да ја крене слушалката?