Gjithçka nisi në jubileun e mbretëreshës Elizabeta II në vitin 2002, në Pallatin Buckingham. Phil Collins iu afrua Paul McCartney-t dhe i kërkoi t'i nënshkruante një libër të lidhur me Beatles. McCartney e nënshkroi, pastaj u kthye nga Heather Mills, e cila atëherë ishte pranë tij, dhe tha: „Phil-i ynë i vogël është fans i madh i Beatles, apo jo?“

Collins e dëgjoi tonin, jo fjalët. Fjalinë e përjetoi si përbuzëse, si një legjendë që nga lart i tregon ku e ka vendin. Prej saj nisi një luftë e ftohtë që zgjati më shumë se dy dekada, mes dy muzikantëve që gjithë bota i njeh me emër. Historia mbeti private deri në vitin 2016, kur Collins e tregoi ndërsa promovonte autobiografinë e tij, duke shpjeguar se Paul i kishte folur „nga pozita e superioritetit“.

McCartney atëherë i shkroi një email. Collins nuk u përgjigj kurrë. Kaloi më shumë se një dekadë, ndërsa urën në fund e ndërtoi një ankand bamirësie. McCartney mësoi se Collins po mblidhte sende nga artistë të ndryshëm për një ankand në dobi të King's Trust dhe u lajmërua sërish. Në bisedë e përmendi edhe mosmarrëveshjen e vjetër. Collins pranoi se pendohet që e bëri historinë publike fare dhe se do të donte të mos e kishte bërë.

Përfundimin Collins e përmblodhi me dy fjalë: tani janë „në paqe“. Më shumë se njëzet vjet zemërim për shkak të një fjalie në një festë mbretërore, e për ta përfunduar mjaftoi një bisedë telefonike. Sa grindje të tilla, mes vëllezërve, fqinjëve dhe kumbarëve, zgjasin me dekada vetëm sepse askush nuk dëshiron i pari ta ngrejë receptorin?