Neredeyse otuz yıl boyunca II. Elizabeth'in sağ kolu olan ve İngiliz monarşisini bugün apaçık görünen bir şeye dönüştüren Sir William Heseltine 96 yaşında hayatını kaybetti: Kraliçenin görülmesi gerektiği fikrine. Avustralya doğumlu Heseltine, kraliçenin özel sekreteri olan ilk Avustralyalıydı; bu görevi 1986'dan 1990'a kadar yürüttü. Onları yakından tanıyanlar, kraliçenin ona "Bill'im" dediğini anlatıyor.

Saraydaki kariyeri, bugün herhangi bir adayı diskalifiye edecek bir itirafla başladı. Basın bürosuna geldiğinde daha önce hiç gazetecilerle çalışmadığını söyledi. Aldığı cevap, bunun "muhtemelen bir avantaj sayılacağı" oldu. Medya deneyimi olmayan bu adam, daha sonra tacı medyaya açan kişi olarak hatırlanacaktı.

Heseltine, kurumun törensel ağırlığını kaybetmeden insanileşmesi gerektiğini anlamıştı. Kraliyet ailesi üyelerinin sokakta insanları doğrudan selamladığı halk yürüyüşleri ile kraliyet ailesinin gündelik hayatını anlatan ünlü 1969 belgeseli ona atfediliyor. Film konusunda alçakgönüllü davranmadı: "Alçakgönüllülüğü bir kenara bırakıp, özünde fikri bulan ve hayata geçiren kişinin ben olduğumu söyleyeceğim."

Felsefesi tek bir cümleye sığıyor: "Monarşinin rolü fazla avangart olmak olmasa da, zamanın çok gerisinde kalmayı göze alamazdı." Bu inançtan, kraliyet ailesinin sonunda zorunlu kaldığından daha erken vergi ödemeye başlaması önerisi de doğdu; medya krizlerinde ise kraliçenin siyasi görüşlerine dair spekülasyonları "asılsız" diye nitelendirirdi. Balkanlar'da kaç kurumun içinde, onlara zamanın çok gerisinde kalamayacaklarını söyleyecek biri var - ve kaçı onu dinlerdi?

Kraliçe, gazeteleri birlikte gözden geçirirken onun rahat tarzını takdir ederdi. Anekdotların çoğu Balmoral'daki yazlardan kaldı. Bir keresinde orada sakal bıraktı, kraliçe de ona nazikçe şöyle dedi: "Eh, sanırım burada yukarıda fena değil." Heseltine mesajı anladı ve Londra'ya dönmeden önce tıraş oldu. İskoç Dağlık Bölgesi'ndeki avda kurallar katıydı: Yaralanan her geyik bulunup işi bitirilmeli, ardından herkese verilen küçük kadeh viski içilmeliydi.

Devlet krizlerinde de soğukkanlılığını gösterdi; 1975'te Avustralya Başbakanı Gough Whitlam'ın fırtınalı görevden alınması gibi. Haberi sabahın üçünde aldı. "O saatte, zaten hiçbir şey yapamayacakken kraliçeyi uyandırmayayım diye düşündüm," diye anlatırdı; haberi ona kahvaltıda bizzat verdi. Eski Avustralya Başbakanı John Howard onu, kendi inançları ile taca verdiği tavsiyeler arasında kusursuz bir sınır koruyarak ulusuna ve hükümdarına büyük bir onurla hizmet eden "Batı Avustralya'nın gerçek bir evladı" olarak tanımladı.

Kraliçenin ölümünün ardından Heseltine onu tek bir cümleyle anlattı: "Onu tanıyan herkes gibi, odadan teselli bulmuş olarak çıkardınız diye düşünüyorum." Kökeniyle sonuna kadar dalga geçti: Ailesinin her iki tarafı da Avustralya'ya Birinci Filo ile, mahkûm gemileriyle gelmişti - ama hemen eklemekten geri durmadığı gibi, hiçbiri mahkûmlar arasında değildi. Kendisinden söz ederken bile ironisini sonuna kadar kaybetmedi.