Yıllarca Kremlin ile Moskova sakinleri arasında söylenmemiş bir pazarlık vardı: siz normal yaşarsınız, savaş ise bir yerlerde uzakta, başkasının topraklarında. Bu pazarlık şimdi dağılıyor - çünkü Ukrayna dronları giderek daha sık Rus şehirlerine ulaşıyor ve çatışmayı daha önce olmadığı yere taşıyor.

17 mayısta, 500'den fazla dron Moskova bölgesine saldırdı; en az üç kişi öldü. Sankt Petersburg, Kremlin'deki bir ekonomi forumundan saatler önce vuruldu ve sakinlere evde kalmaları söylendi. Moskova merkezine yalnızca 18 kilometre uzaklıktaki Himki'de bir konut binası hasar gördü. Savaş, başka bir deyişle, çoktan balkonları çalıyor.

Moskova bölgesinden 56 yaşındaki bir anne olan Yelena Vladimirovna, bir dron saldırısının ardından dairesinin nasıl alev aldığını anlatıyor - ve hayatta kaldığı için şükranını dile getiriyor. Komşusu Maksim, yeni günlük hayatı acı bir cümleyle anlatıyor: „Artık iki cep telefonum var, ne demek istediğimi anlıyorsunuz" - korkuyla birlikte büyüyen devlet gözetimine bir gönderme.

Sosyal antropolog Aleksandra Arhipova, o eski, sessiz pazarlığın çöküşünü anlatıyor: „Sizin için savaş yok", Kremlin'in yıllarca Moskovalılara gönderdiği mesajdı. Şimdi o mesaj artık geçerli değil. Ve rakamlar daha derin bir şey gösteriyor: Levada Merkezi'ne göre nisanda yüzde 62 barış müzakerelerini destekliyordu, askerî operasyonun sürmesini isteyen yüzde 27'ye karşı.

Balkanlar bu dinamiği ezbere bilir - savaş, kendi avlunuza ulaşana dek bir soyutlamadır. Roketler başkasının toprağına düştüğünde susmak kolaydır; yan binadaki daire yandığında, birden herkesin bir görüşü olur. Rusya'nın şimdi sessizce kendine sorduğu soru, birçok ulusun zor yoldan öğrendiğiyle aynı: bir devlet, kendi halkının kendi teninde hissetmeye başladığı bir savaşı daha ne kadar sürdürebilir?