Aerodrom Belediyesi beşinci yıl üst üste dördüncü sınıf öğrencilerine tablet dağıtıyor. Bu yıl, kendi sınırları içindeki tüm ilkokulların öğrencileri için belediye bütçesinden 830 cihaz sağlandı. Belediye Başkanı Deyan Miteski'nin duyurduğu üzere, bunların yanında 7.500 ücretsiz okul üniforması da sağlandı.

Dağıtım "Lyuben Lape" İlkokulu'nda yapıldı; başkanın yanı sıra Eğitim ve Bilim Bakanı Vesna Yanevska da hazır bulundu.

"Diğer belediyelerde de uygulanmalı"

Bakanın cümlesi doğru ve tam da bu yüzden rahatsız edici. Yanevska, bu tür önlemlerin diğer belediyelerde de uygulanmasını umduğunu belirtti, çünkü her çocuk için eşit fırsatlar yaratılmasına doğrudan katkı sunuyorlar.

Sorun şu ki "eşit fırsatlar" şu anda posta koduna bağlı. Aerodrom'daki bir dördüncü sınıf öğrencisi tablet alıyor, çünkü belediyesinin bütçesi ve programı var. Bütçesi zayıf bir belediyedeki dördüncü sınıf öğrencisi ise, aynı ülkede oturmasına, aynı müfredatı görmesine ve aynı sınavlara girmesine rağmen hiçbir şey almıyor.

Bu, Aerodrom'a yönelik bir eleştiri değil. Belediye kendi parasıyla somut bir şey yapıyor ve bunu beş yıldır sürdürüyor. Eleştiri, ilköğretim için dijital donanımın ulusal bir standart değil de yerel bir karar olduğu mantığına.

Merkezî düzeyden 160 okul

Yanevska, hükümetin son iki yılda 160'tan fazla okulda bilgisayar donanımı, yeni etkileşimli tahtalar ve güvenli kablosuz internet için ağ altyapısı sağladığını vurguladı.

Bu, altyapıyı kapsayan bir yatırım - ağ, tahta, bağlantı. Çocuğun elindeki cihaz ise belediyeye kalıyor, tabii belediyenin gücü yetiyorsa.

Bu yüzden bizde aynı dijital eğitim, yirmi kilometre mesafede tamamen farklı görünüyor. Bir yerde tablet ve üniforma var, başka bir yerde etkileşimli tahta ve başka hiçbir şey.

Bakan, merkezî hükümet ile belediyeler aynı yönde çalıştığında işlerin kolaylaştığını söylüyor. Doğru. Ama aynı yön, aynı donanım anlamına gelmiyor - ve farkı, yıllık program için bütçesi olmayan belediyelerin çocukları ödüyor.