Karadeniz kıyısındaki Rus şehri Tuapse, ikinci „petrol yağmuru" dalgasına hazırlanıyor. Meteorologlar 1 ve 2 Mayıs için %80'e varan yağış olasılığı veriyor, yerel rafineri ise Ukrayna silahlı kuvvetlerinin dördüncü saldırısının ardından hâlâ sessizce yanıyor. Yangından çıkan duman yağmur damlalarına karıştığında, ne yağmurun ne havanın taşıması gereken bir şey ortaya çıkar - sokaklara, arabalara ve yeşilliğe düşen petrol, is ve kimyasal kalıntı parçacıkları.

Nisandaki önceki saldırı zaten iz bıraktı. Şehir sakinleri yaklaşık iki hafta boyunca kirlilikten, havadaki petrol kokusundan ve arabaların üzerindeki siyah toz tabakasından şikayet etti. Bu sefer, yağmur soğuk, kapatılmamış bir endüstri bölgesine düşerse, etki daha sert olacak. Bu nedenle yetkililer vatandaşları evde kalmaya ve avlulardan toplanan suyu kullanmamaya çağırıyor.

Yerel medyaya yansıyan bir sakinin sözü her şeyi anlatıyor: „Söndürüyoruz, sonra yine yayılıyor. Tanrım, bu ne zaman bitecek? Zavallı şehir." Bu bir siyasetçinin alıntısı değil. Enerji altyapısının askeri hedef haline geldiği anda bir rafineri şehrinde yaşayan bir insanın gerçeği.

Ukraynalı sosyal medya kanalları en son saldırıyı „devam ediyoruz" ve „dördüncü kayıp" gibi mesajlarla duyurdu. İkisini de aynı anda yapıyorlardı - disiplin alıştırması ve savaşta ölçüm. Savaş artık sadece roketlerle yapılmıyor - tekrarla yapılıyor. Ve aynı yere dördüncü vuruş hata değil. Mesajdır.

Bunu uzak bir haber olarak gören Balkan okurları için: uzak değil. Tuapse, petrol nakli için Rusya'nın temel Karadeniz limanlarından biridir - aynı petrol Boğaz'dan Balkanlar'a, Türkiye'ye, İtalya'ya gider. O rafinerinin başına gelenler, Avrupa genelinde benzin ve mazot fiyatlarında hissedilir. Rus altyapısı aynı yerde dört kez yandığında, bu savaşın „bittiği" anlamına gelmez. Savaş yalnızca başka bir yere taşındı - hesapların yazıldığı yere.