Туапсе, руски град на Црното Море, се подготвува за втор бран „нафтена дожд”. Метеоролозите даваат до 80% можност за врнежи на 1 и 2 мај, а локалната рафинерија сѐ уште тивко гори по четвртиот напад на украинските вооружени сили. Кога чадот од пожарите ќе се измеша со капки дожд, добивате нешто што ниту дождот ниту воздухот не би требале да го носат – чести од нафта, саѓи и хемиски остатоци, кои паѓаат на улици, автомобили и зеленило.

Поранешниот напад во април веќе остави трагови. Жителите на градот пред речиси две недели се жалеле на загадување, мирис на нафта во воздухот, и слој на црн прав на колите. Овој пат, ако дождот падне врз ладна, незатворена индустриска зона, ефектот ќе биде поинтензивен. Затоа властите ги предупредуваат граѓаните да останат во куќи и да не користат влечена вода од дворови.

Изјавата на еден жител, преземена од локални медиуми, го кажува сѐ: „Го гасиме, тогаш повторно се шири. Бога му, кога ќе се заврши ова? Сиромашен град.” Тоа не е цитат на политичар. Тоа е реалноста на човек кој живее во рафинериски град во моментот кога енергетската инфраструктура е воено цел.

Украинските канали на социјалните мрежи го прогласија најновиот напад со пораки како „продолжуваме” и „четврти промашај”. Тие сами ги правеа двете – тренинг во дисциплина и мерка во војна. Војната веќе не се води само со ракети – се води со повторливост. И четврти удар на исто место не е грешка. Тоа е порака.

За балканските читатели кои ова го гледаат како далечна вест: тоа не е далечно. Туапсе е еден од клучните руски црноморски пристаништа за пренос на нафта – истата што преку Босфор оди до Балкан, до Турција, до Италија. Што се случи со рафинеријата таму – се чувствува во цените на бензинот и дизелот низ цела Европа. Кога руска инфраструктура гори, четири пати на исто место, тоа значи дека војната не е „заврши”. Војната едноставно се пресели на друго место – таму каде што се пишуваат сметките.