Ukrayna bu günlerde gökyüzüne, daha önce hissetmediği bir korkuyla bakıyor. Kiev'deki askeri kademe, 11 ile 14 Haziran arasında Rusya'nın ilk kez „Oreşnik“ füzesini gerçek, yıkıcı bir savaş başlığıyla kullanma olasılığının yüksek olduğu uyarısında bulunuyor - eskisi gibi yalnızca gösteri amaçlı değil.

Fark kozmetik değil. Şimdiye dek yapılan atışlar bir mesajdı - azami hasar olmadan bir güç gösterisi. Şimdi Kiev, bunun yerine, kıyaslanamayacak kadar büyük hasar verebilecek patlayıcı ya da parçalanma başlıklarının geldiğinden korkuyor. Bir mesaj bir saldırıya dönüştüğünde, retorik kurbanların başladığı yerde biter.

Teknik olarak „Oreşnik“, RS-26 „Rubej“ teknolojisinden geliştirilmiş orta menzilli bir füze. Mach 10'un üzerinde - saatte 12.000 kilometreden fazla - uçuyor ve altı savaş başlığı bloğu, yani aynı anda vuran 36 elemana kadar taşıyabiliyor. Atıştan hedefe ulaşması yalnızca birkaç dakika sürüyor.

Ukrayna için sorun, onu durduracak bir şeyi olmaması. Ne „Patriot“ sistemleri, ne daha gelişmiş Amerikan „THAAD“ı ya da İsrail „Arrow 3“ü - ki Kiev'de bunlar yok - aynı anda, aşırı hızda ve tahmini güç yörüngelerle gelen hedeflere karşı güvenilir bir koruma sunuyor. Başka bir deyişle, bu, şu an için savunmanın neredeyse teorik olduğu bir silah.

Balkanlar için bu uzak bir haber değil. Bu savaştaki her tırmanış enerji fiyatlarına, mülteci dalgalarına ve doğrudan hissettiğimiz piyasa gerginliğine yansıyor. Ve her yeni „mucize füze“, caydırıcılık retoriğinin ne kadar hızlı gerçek bir hasara dönüşebileceğinin bir hatırlatıcısı. Soru yalnızca Putin'in atış yapıp yapmayacağı değil - dünyanın „düşünülemezin“ eşiğinin sessizce itilmesine kaç kez izin vereceği.