Ukraina këto ditë shikon në qiell me një frikë që nuk e kishte pasur deri tani. Maja ushtarake në Kiev paralajmëron se mes 11 dhe 14 qershorit ka gjasa të larta që Rusia për herë të parë të përdorë raketën „Oreshnik“ me një mbushje të vërtetë, shkatërruese - dhe jo si deri tani, vetëm për demonstrim.

Dallimi nuk është kozmetik. Lëshimet e deritanishme ishin porosi - shfaqje force pa dëm maksimal. Tani Kievi frikësohet se në vend të tyre vijnë koka luftarake me eksploziv ose fragmentim, që mund të bëjnë dëm pakrahasimisht më të madh. Kur porosia bëhet sulm, retorika përfundon aty ku nisin viktimat.

Teknikisht, „Oreshnik“ është raketë me rreze të mesme veprimi e zhvilluar nga teknologjia e RS-26 „Rubez“. Fluturon me shpejtësi mbi 10 mah - më shumë se 12.000 kilometra në orë - dhe mund të mbajë gjashtë blloqe me koka luftarake, gjegjësisht deri në 36 elemente që godasin njëkohësisht. Nga lëshimi deri te objektivi kalojnë vetëm disa minuta.

Problemi për Ukrainën është se nuk ka me çfarë ta presë. As sistemet „Patriot“, as „THAAD“ amerikan më i përparuar apo „Arrow 3“ izraelit - që Kievi nuk i ka - nuk ofrojnë mbrojtje të sigurt kundër objektivave që vijnë njëkohësisht, me shpejtësi ekstreme, nëpër trajektore të vështira për t'u parashikuar. Me fjalë të tjera, kjo është armë kundër së cilës mbrojtja për momentin është gati teorike.

Për Ballkanin kjo nuk është lajm i largët. Çdo përshkallëzim në këtë luftë derdhet në çmimet e energjisë, në valë refugjatësh dhe në nervozën e tregjeve që ne e ndiejmë drejtpërdrejt. Dhe çdo „raketë mrekullibërëse“ e re është një kujtesë sa shpejt retorika e frikësimit mund të kthehet në dëm të vërtetë. Pyetja nuk është vetëm a do të lëshojë Putini - por sa herë do të lejojë bota që pragu i të „paimagjinueshmes“ të zhvendoset në heshtje.