Домот на Кармен Посадас во Мадрид: прво издание на „Мадам Бовари“, таписерија на цел ѕид и спомени од Москва и Лондон

Кармен Посадас ја доби наградата Планета во 1998 година за романот „Pequeñas infamias“, а нејзината најнова книга, „Las Mitford“, е за шесте сестри Митфорд, кои во Англија меѓу двете светски војни ги кршеа сите правила на своето време. Нејзиниот дом во Мадрид раскажува уште една приказна – за жена што живеела во Москва и во Лондон и од секое место понела по нешто.

Ентериерот ја меша шпанската класика со антиквитети и книги, и тоа без страв од многу предмети на едно место. Секој агол носи по една приказна.

Дневната соба: таписеријата што ја одредува палетата

Еден ѕид во дневната соба целосно го зазема голема таписерија во историски стил, и токму таа ја поставува палетата на целиот простор: окер, теракота и земјени тонови. Лево стои старинско бургењо, шпански писарски ормар со фиоки во интарзија, каков што се правел меѓу 16 и 18 век. Десно е ориентална конзола во црн лак со златни детали. Меѓу нив, класична бела ленена софа со навлака што паѓа до подот ја смирува целата таа формалност.

На конзолата има голема ламба од глазиран порцелан во форма на амфора, со абажур во бакарен тон, а покрај неа две фигури на војници од Наполеоново време. Над белата мермерна неокласична камина виси овално огледало со рамка од остарено златно лисје, што ја рефлектира светлината, а од двете страни на камината стојат два старински керамички коња. Две вградени витрини од подот до таванот, лакирани во боја на слонова коска, со стакло и златна метална решетка, ги чуваат старите книги во кожен повез. Во зоната за разговор има удобни софи и црна масичка за кафе со колекционерски предмети: дрвена кутија, брусен кристал и класичен порцелан.

Аголот за читање

Во неутралната соба енергијата ја внесува фотелја во жива жолта боја, онаа на песокот од шпанските арени, со заоблени линии и тркалезни потпирачи за раце. Ламбата со набран абажур во темнозелена „кочијашка“ боја потсетува на класичните британски библиотеки – и на нејзините години во Англија. Во позадина стои параван за кој се претпоставува дека е дело на Вилијам Морис.

Библиотеката: прво издание на „Мадам Бовари“

Библиотеката е правена по мерка: бела столарија, класични пиластри и црна задна плоча на која книгите излегуваат во преден план. Меѓу нејзините богатства е прво издание на „Мадам Бовари“ од Флобер. Старинските томови во кожа со позлатени гравури стојат рамо до рамо со современа литература, и се гледа дека не се украс – овие книги се читаат. Над полиците виси старинска маслена слика во рамка од златно лисје.

Влезот

Ходникот на влезот има под од бел мермер поставен дијагонално, со аголни детали во дворски стил. Тука е темен дрвен сандак со брава и окови од ковано железо, столици во стилот на Луј Петнаесетти со позлатено резбано дрво и тапацир со ситен цветен вез, како и геометриски апстрактен диптих, можеби од Паул Кле, чии живи бои визуелно го креваат таванот.

Врската со сестрите Митфорд не е само литературна. Посадас раскажува дека во седумдесеттите учела во училиште во Оксфорд и живеела на помалку од половина час од местото каде што живееле Митфордови – нешто што го открила случајно, дури на крајот од пишувањето на романот. Ја дели и нивната страст кон книжарниците и британските стоковни куќи.

Дома, старите предмети најчесто ги чуваме „за посебна прилика“. Кај Посадас бургењото, бакарната ламба и првото издание на Флобер се дел од секојдневието. Можеби тоа е најдобриот совет од овој дом – вредните работи не мора да стојат заклучени во витрина.