Српскиот претседател Александар Вучиќ се појави како авторски колумнист во Фокс Њуз – со текст наменет директно за Доналд Трамп. Тоа не е секојдневна одлука: европски претседател, со долгогодишен анти-САД политички идентитет, пишува за десничарска американска медиумска платформа. Сигналот е јасен, но интерпретацијата заслужува работа.

Текстот е напишан како класичен дипломатски флерт. „Србија, која со децении имала длабоко вкоренети сомнежи кон САД, тргна во спротивна насока од другите европски нации кои критикуваат Америка”, пишува Вучиќ. Превод: ние не сме како Германија или Франција. Ние не ве критикуваме. Тоа е порака што Трамп сака да ја прочита прв и одма.

На самиот Трамп Вучиќ му ласка со интелектуална нота. „Според моето искуство, тој е почитувачки во билатерални средби – спротивно од карикатурата на агресивен Трамп. Србија го гледа како мировник, не како потпалувач на војни.” Тоа е стратегија која беше успешна на премиерот Виктор Орбан во првиот мандат на Трамп – и Вучиќ очигледно сака слична врска.

Економскиот сегмент е каде станува конкретен. Вучиќ ги наведува „една од највисоките стапки на раст на БДП во Европа” и значајните српски резерви на литиум – кои се клучни за индустриската независност на Запад од Кина. Тоа е огромна понуда. Литиумските копови во Јадар (близу Лозница) се една од најголемите европски резерви, и Вучиќ ги поставува на маса како бакшиш во потенцијална трговска зделка.

Има и културен слој. „Срби препознаваат во Трамп некој кој ја цени националната сувереност над безличната бирократија и кој разбира важност на културно наследство – вредности кои резонираат со српскиот идентитет.” Тоа е навредливо за многумина српски граѓани, кои гледаат во таа реченица проектирање на политички идентитет на Вучиќ како да е општ. Но за Трамп е дизајниран бакнеж.

Прашањето кое останува – што добива Србија? Можеби помеѓу 30 и 60 дена од сега ќе видиме конкретен потег. Можеби нема ништо. Дипломатијата на Вучиќ често е перформативна – изјави, патувања, флертови – а конкретните потпишани документи се поретки. Но самиот факт дека српски претседател пишува за Фокс Њуз во период кога Косово, Бошњаците и КФОР сите се поразместуваат – тоа е сигнал што се чита и во Сараево, и во Приштина, и во Брисел.