Клиничката болница во Битола повторно ја воспостави дијагностиката на остеопороза. По повеќе од две децении континуирана употреба, стариот апарат за DEXA (мерење на коскената густина) престана со работа во септември минатата година – оставајќи привремен прекин во оваа важна услуга. Сега, со средства на самата болница, набавен е нов современ апарат.

Тоа е добра вест и за пациентите од Битола, и за регионот. Остеопорозата е силент болест – не дава знаци додека не дојде до фрактура. Жени над 50 години и мажи над 65 се групи кои редовно треба да се прегледуваат. Без DEXA апарат, регионот мораше да испраќа пациенти во Скопје или други центри. Сега тоа повторно е возможно дома.

Што е најинтересно во оваа приказна е реченицата „набавен со сопствени средства на установата“. Превод: болницата сама се организира за капитално улагање. Тоа е институционална реалност на македонското здравство во 2026 година – регионалните установи не можат да чекаат буџетско финансирање, мораат сами да изнаоѓаат средства. Понекогаш тоа е донација. Понекогаш заштедено од оперативни средства. Понекогаш кредит.

Од болницата соопштуваат дека станува збор за апарат „од најнова генерација” кој овозможува „поголема прецизност и сигурност во дијагностичките наоди”. Реторика на маркетинг – но на крајот, ако пациентот добие точна дијагноза, тоа е она што е важно.

За битолчанинот, ова е и потсетник. Девет месеци прекин на услугата значат девет месеци пациенти кои или мораа да патуваат, или едноставно одложиле дијагностика. Колку фрактури можеа да се избегнат во тој период? Никој нема пресметка. Тоа е скриениот трошок на застарената опрема во регионалните болници.

За македонското здравство, прашањето е следно – колку други регионални болници во земјата имаат прекин на дијагностичка услуга кој никој не го регистрира во статистиките? Скопските клиники имаат повеќе ресурси, поголеми буџети и подостапна замена. Битола, Тетово, Куманово, Прилеп – тие имаат еден апарат за регион. Кога тој ќе се расипе, цел регион чека.