Книгата уште не е во продажба, а веќе предизвика реакција каква што палатата ретко си дозволува. Спомените на Чарлс Спенсер, братот на Дијана, излегуваат на 23 септември – и една реченица од нив се појави во јавноста пред тоа. Четири примероци исчезнале од пратката што одела кон книжарниците, деловите протекле, и Бакингемската палата го прекина молкот што го држеше со години.

Спенсер тврди дека Чарлс, тогаш уште принц, му рекол: „Доволно брзо ќе заборавиме на Дијана.“ Спенсер вели дека одговорил со реченица што ја паметат сите што некогаш се нашле во таква соба: „Не можам да верувам дека тоа го кажа.“

Одговорот на палатата не ја негира реченицата. Тоа е првото нешто што треба да се забележи. Наместо тоа, кралскиот двор изјави дека болката по загуба на близок „може да го замати расудувањето, да влијае на способноста за проценка и да ги измени сеќавањата“. Со други зборови – не велиме дека лаже, велиме дека тагата му ја пренаредила меморијата.

Тоа е една од најелегантните формулации што институција може да ја испише. Не навредува никого, не тврди ништо што може да се провери, и истовремено ја става целата книга под сомнеж. На Балканот истата техника се користи многу погрубо – тука се вика „човекот е под стрес“ – но принципот е ист.

Дијана е мртва веќе речиси триесет години, а нејзиното име сè уште е најскапата валута во таа куќа. Секој што ќе го изговори, го изговара за нешто. Спенсер го изговара за книга. Палатата молчеше додека не почна да се продава. Прашањето што останува е дали некој воопшто очекуваше друго.

Вилијам и Хари ја живеат таа реченица од двете страни веќе години наназад – едниот внатре во системот, другиот надвор од него. Ако „доволно брзо“ значеше три децении подоцна сè уште да се пишуваат книги за неа, тогаш пресметката била погрешна од самиот почеток.