Од август, банките во Македонија воведуваат значителни поскапувања на провизиите – а најголемиот товар, како и обично, паѓа врз оние што најмалку можат да го поднесат: пензионерите и семејствата. Еден пензионер што плаќа сметки на шалтер ќе плати до 100 евра годишно само за провизии, а четиричлено семејство најмалку 200 до 250 евра.

Најголемото процентуално зголемување удира токму таму каде боли – на плаќањата на сметки на шалтер. Провизијата скока за над 33 проценти, од 90 на 120 денари по трансакција. Пензионер што плаќа четири месечни сметки (струја, вода, телефон, интернет) ќе доплаќа околу 480 денари месечно само за тоа. Со додатокот за одржување сметка, годишните трошоци надминуваат 6.000 денари – над една петтина од просечната пензија, која во 2026 година изнесува околу 27.500 денари.

Списокот не застанува тука. Нови SWIFT провизии за меѓународни трансфери, еднократна провизија од 1 до 1,5 проценти на субвенционираните станбени кредити (од 600 до над 1.200 евра, зависно од износот), провизии до 0,4 проценти на девизни плаќања. Систематско цедење на секоја трансакција – токму онаа што инаку ја нарекуваат „услуга”.

Гувернерот на Народната банка, Трајко Славески, изјави дека е „непријатно изненаден” од овие одлуки и дека тие се спротивни на напорите да се промовираат достапни дигитални плаќања. Но изненадувањето на гувернерот не им помага многу на пензионерите. Народната банка признава дека нема директна законска надлежност да ги регулира висината на провизиите – што значи дека банките можат, а граѓаните плаќаат. Кога регулаторот „алармира” наместо да регулира, кој точно ги штити оние на шалтерот?