На изборен ден, во српска средина на Косово, двајца луѓе се приведени. Поводот, според косовската полиција: обид да влијаат на гласачите да поддржат една српска листа. Поводот, според Белград: страв спакуван како операција, тајмиран токму за денот кога секој глас се брои.

Случајот се одигра во Гораждевац кај Пеќ, каде се приведени Милош Димитриевиќ и Ранко Здравковиќ. Српскиот министер за внатрешни работи Ивица Дачиќ реагираше остро, нарекувајќи ги апсењата „неправедни” и дел од пошироки притисоци врз преостанатото српско население на Косово и Метохија.

„Континуиран терор, заплашување и отворено политичко прогонство” – со тие зборови Дачиќ ја опиша состојбата, тврдејќи дека ваквите „измислени операции” намерно се спроведуваат токму на изборен ден за да всадат страв и паника. Тој повика меѓународната заедница, КФОР и ЕУЛЕКС да реагираат во согласност со Резолуцијата 1244 и да го прекинат „пасивното набљудување”.

Тука е добро да се задржи бистра глава. Дачиќ зборува како засегната страна, и неговата верзија е политичка исто колку што е и онаа на Приштина – кога обвиненијата летаат на изборен ден, вистината обично седи некаде на средината и чека некој да ја побара. Но без оглед на тоа кој е во право, поентата за регионот е иста: дваесет и пет години по војната, Косово сѐ уште е место каде едно апсење може да прерасне во меѓународен инцидент за неколку часа.

За македонскиот читател, ова не е далечна вест. Балканот е мал, границите се порозни, а напнатоста на едно место ретко останува само таму. Прашањето што останува виси во воздухот е старото балканско прашање: кога ќе научиме дека стабилноста не се гради со апсења на изборен ден – од ниту една страна?