Хрватскиот претседател Зоран Милановиќ и премиерот Андреј Пленковиќ повторно се степаа – овој пат околу прашањето дали хрватски војници ќе маршираат на воена парада во Париз. Спорот, навидум церемонијален, всушност открива длабока пукнатина во самиот врв на хрватската власт.

Милановиќ, кој е врховен командант на армијата, одби да одобри учество на парадата. Како причина наведе дека Франција претходно ја одбила хрватската покана за одбележување на „Олуја”, па сега возвраќа со иста мерка. „Војската нема да оди”, порача тој, нагласувајќи дека само врховниот командант одлучува за вакви работи.

Пленковиќ возврати дека станува збор за церемонијален настан што не бара претседателско одобрение, и дека надлежноста е кај министерот за одбрана, не кај претседателот. Отиде и подалеку – се закани дека ќе го смени началникот на Генералштабот генерал Тихомир Кундид ако војниците не бидат испратени. Двајцата најмоќни луѓе во земјата јавно се обвинуваат, а армијата стои меѓу нив како заложник на нивната кавга.

На Балканот добро ја знаеме оваа слика – две институции што наместо да работат заедно, се натпреваруваат кој има поголема моќ, додека државата стои и чека. Прашањето што Хрватска го остава отворено е едноставно: кога претседателот и премиерот не можат да се договорат ниту за една парада, што ќе се случи кога ќе треба заедничка одлука за нешто навистина сериозно?