Доналд Трамп сподели на својата платформа „Трут Соушел” напис за српскиот претседател Александар Вучиќ – гест што во Белград го читаат како знак дека односите Вашингтон-Србија никогаш не биле подобри. Написот ги пренесуваше зборовите на Вучиќ дека поддршката за Америка во Србија „одеднаш нагло скокнала” под сегашната американска администрација.

Вучиќ отиде и понатаму – го покани Трамп да ја посети Белград. Истакна дека расположението кај српските граѓани се променило, иако сеќавањата на НАТО бомбардирањето од 1999 година остануваат длабоко всадени. Токму тука лежи вистинската приказна: како за една генерација непријателот број еден да стане пожелен гостин.

Ова не е првпат Трамп да ја засили пораката на Вучиќ – претходно сподели и негово интервју од крајот на мај. Секое такво споделување во Белград се пречекува како дипломатски трофеј, доказ дека Србија седи на вистинската маса. Но вреди да се праша – кога моќникот те цитира, дали тоа е партнерство меѓу еднакви, или само корисна изјава што му служи нему во моментот?

За Балканот, играта е позната. Малите држави често го мерат својот успех според тоа колку внимание добиваат од големите, а едно споделување на социјална мрежа се претвора во насловна вест. Прашањето што ретко се поставува е што конкретно добива обичниот граѓанин од таа топлина меѓу лидерите – дали подобар живот, или само чувство дека некој голем најпосле ги забележал. Дипломатијата на комплименти изгледа убаво на екран, но вредноста ѝ се мери дури кога ќе се преточи во нешто опипливо.