Седум алпинисти од Босна и Херцеговина тргнале на Елбрус. Според руски извештаи, петмина не се вратиле. Тоа е бројка што ќе ја носат неколку семејства во регионот многу подолго отколку што веста ќе биде на насловните страници.

Експедицијата започнала на 25 јули. При искачувањето, на височина од околу 5.100 метри, двајца од групата се разболеле. Еден член сам се спуштил и ги алармирал спасувачките служби, а спасувачите подоцна нашле уште еден преживеан. Двајцата се пренесени во болница на лекарски преглед.

Истражниот комитет на Руската Федерација за Кабардино-Балкарија отвори истрага. Од таму првично соопштија дека според расположливите информации станува збор за загинати и дека потрагата по преостанатите алпинисти продолжува.

Планина што не простува импровизација

Елбрус со години има репутација на „лесен” висок врв – технички поедноставен од многу други, што токму затоа привлекува луѓе со помалку искуство отколку што бара височината. Над пет илјади метри воздухот не прашува колку си подготвен. Прашањето што секоја ваква истрага мора да го постави е кој ја процени временската прогноза, кој одлучи дека групата продолжува кон врвот и колку време поминало од првата болест до алармирањето.

Институциите во Босна и Херцеговина сè уште не се огласиле јавно за случајот. Тоа е дел што редовно се повторува на Балканот: настанот се случува во странство, семејствата чекаат потврда, а надлежните молчат додека информацијата не стигне преку туѓи медиуми. Дали е тоа недостаток на протокол или недостаток на волја?

Организираните експедиции кон високи врвови се сериозна индустрија со своја регулатива, осигурување и одговорност. Кога излегува дека од седуммина се вратиле двајца, одговорот „планината е опасна” не е доволен. Некој ја водел групата, некој ја одобрил датата, некој ја носел одлуката на 5.100 метри. Тие имиња и тие одлуки се она што истрагата треба да го утврди.