Ari ra në nivelin më të ulët në gjashtë muajt e fundit. Të ardhmet e gushtit u zhytën në 4.046 dollarë për ons, niveli më i ulët që nga nëntori, me një humbje javore prej 6,3 për qind. Të premten çmimi u stabilizua rreth 4.182 dollarëve, por presioni mbeti.

Arsyeja nuk është mister. Pritjet se Rezerva Federale amerikane do t'i mbajë normat e interesit të larta - ose madje do t'i ngrejë deri në fund të vitit - e bëjnë arin më pak tërheqës. Logjika është e thjeshtë: ari nuk jep interes, ndaj kur instrumentet me interes ofrojnë kthim më të madh, paratë ikin atje.

Për ata që shikojnë nga Ballkani, ari ka një kuptim tjetër nga grafikët në bursë. Këtu nuk është një instrument investimi me të cilin spekulohet, por diçka që ruhet për ditë të zeza - një unazë nga gjyshja, një zinxhir vënë mënjanë, ndonjëherë edhe kursime të fshehura në shtëpi kur besimi te bankat dhe valutat është i hollë. Kur çmimet botërore bien, edhe ajo rezervë shtëpiake humbet në heshtje nga vlera, pa i rënë askush ziles së derës për të të lajmëruar.

Nëse rënia është një rast i mirë për blerje apo fillimi i një trendi më të gjatë, as analistët më të mëdhenj nuk pajtohen - dhe ata shohin shumë më tepër të dhëna se kushdo prej nesh. Një gjë është e sigurt: tregu i arit reagon ndaj vendimeve për normat në Uashington, jo ndaj nevojave të kursimtarit në Shkup. Dhe distanca mes këtyre dy botëve është pikërisht ajo që e bën arin njëkohësisht të sigurt dhe të paparashikueshëm.