Një nga këngëtaret më të dallueshme spanjolle, me dekada salla plot dhe miliona disqe të shitur pas vetes, së fundi pranoi diçka që vështirë futet në atë biografi: me vite ndihej se gënjente. „Ndihesha se nuk di të këndoj, se gënjej", tha Malu, duke përshkruar një gjendje që psikologët e njohin mirë, ndërsa publiku rrallë e sheh pas skene.

Kur një album i saj pati sukses dhe i propozuan një turne, në vend të gëzimit erdhën lotët - i tha së ëmës se i kishte mashtruar të gjithë. Pas shfaqjeve, pranon, ndërtoi një personazh mbrojtës: një „karakter, maskë" për të mbijetuar ekspozimin para kaq shumë syve. E turpshme dhe e pasigurt nga natyra, në skenë duhej të ishte dikush tjetër.

Ajo që përshkruan ka një emër - sindroma e mashtruesit. Psikologët e përkufizojnë si ndjenjën se po mashtron të tjerët, se nuk e meriton gjithçka edhe pse i ke të gjitha kualifikimet, dhe si frikë e vazhdueshme nga një gabim që do të të zbulojë. Nuk është e rezervuar për këngëtarë dhe yje; e mbartin mjekë, profesorë, inxhinierë - njerëz me dëshmi kudo rreth tyre, që prapë nuk i besojnë vetes.

Sipas psikologut që komenton rastin, marrëdhënia me veten ndërtohet herët - nga mënyra si na shihnin të tjerët në fillim. Nëse në vend të dhembshurisë na pritën me kërkesa dhe pritshmëri, te ne mbillet një ndjenjë pakënaqësie të përhershme, sado që të arrijmë më vonë. Fatura nga fëmijëria paguhet në pjekuri.

Malu thotë se terapia i dha mjete dhe e ndihmoi të kuptonte rrënjët e pasigurisë. Dhe këtu është thelbi që vlen më shumë se çfarëdo deklarate ylli: vetëbesimi i shëndetshëm nuk do të thotë se pasiguria zhduket, por se marrëdhënia me dyshimin ndryshon. Nuk pushon së dyshuari - pushon së lejuari dyshimin të vendosë në vend të teje.