Në shtetet demokratike fshehtësia nuk është e përjetshme. SHBA-të, pas disa dekadash, publikuan dokumente lidhur me vrasjen e Xhon Kenedit, Dokumentet e Pentagonit, programin e CIA-s MKUltra, Operacionin Northwoods, Luftën e Ftohtë, madje edhe një pjesë të dokumenteve për 11 shtatorin.

Disa nga këto dokumente ishin të lidhura me sigurinë kombëtare, shërbimet e zbulimit, operacionet ushtarake dhe atentatet ndaj burrështetasve. Megjithatë, pas 15, 25, 35 ose 50 vjetësh, interesi publik u vu mbi nevojën për fshehtësi të përhershme.

Prandaj pyetja për Maqedoninë është e thjeshtë: mbi çfarë baze kontrata për privatizimin e shpërndarjes së energjisë mbetet e paqasshme për publikun edhe pas më shumë se 20 vjetësh?

Nuk bëhet fjalë për sekret ushtarak, por për një kontratë me të cilën u shit rrjeti i shpërndarjes së energjisë - infrastrukturë që i prek drejtpërdrejt të gjithë qytetarët, të gjitha firmat dhe tërë ekonominë.

Nëse kontrata është e klasifikuar, atëherë institucionet duhet të thonë kush e klasifikoi, kur, në çfarë shkalle fshehtësie, deri kur zgjat klasifikimi dhe a është bërë ndonjëherë një rishikim. Nëse arsyet e fshehtësisë kanë pushuar, duhet të hapet një procedurë për riklasifikim, përkatësisht deklasifikim.

Qytetarët kanë të drejtë të dinë në çfarë kushtesh u shit shpërndarja e energjisë, çfarë detyrimesh mori përsipër investitori dhe a e mbrojti shteti interesin publik dhe infrastrukturën kombëtare.

Pas 20 vjet heshtjeje, pyetja nuk është më vetëm juridike. Është një pyetje e demokracisë, e llogaridhënies dhe e respektit ndaj qytetarëve.