Grejs Keli, Ledi Di, Kejt Middëllton, Megan Markëll, Niki Hillton, Sindi Kroford, Izabeli Fontana. I ndajnë nga disa dekada dhe një kontinent i tërë, ndërsa stilet e tyre nuk kanë asgjë të përbashkët. E megjithatë asnjëra prej tyre nuk u shmang nga ngjyra e bardhë në buqetë.

Kjo është një e dhënë që ia vlen të shihet dy herë, në një kohë kur nuset provojnë gjithçka - buqeta ekzotike dhe kaskadë, luledielli, madje edhe një freskore e punuar me dorë në vend të luleve. Kërkimi i diçkaje të vetën nuk pushon. E prapëseprapë lulja e bardhë mbetet simboli më i përsëritur në gjithë universin e dasmave.

Buqeta nuk është aksesor, por vendim

Aranzhuesit e luleve pajtohen se buqeta është një nga vendimet më emocionale në gjithë procesin, madje edhe te nuset që e dinë paraprakisht çfarë duan. Sipas Maria Sançezit nga Flores en el Columpio, buqeta duhet të jetë „vazhdim i personalitetit të nuses dhe element që e shoqëron fustanin, e jo që garon me të“.

Të njëjtën gjë e përsërisin edhe Seli Hambëllton dhe Elena Suarez - buqeta nuk guxon të jetë aksesor i izoluar, por pjesë e një tërësie estetike. Shumica e ekspertëve thonë se buqeta gjithnjë duhet të ketë një qëllim: ta forcojë siluetën e fustanit, ta balancojë një dizajn voluminoz, ose t'i japë butësi një pamjeje minimaliste.

Pse fiton e bardha

Nga lulishtja madrilene Savia Bruta, Lindsi dhe Aleks e reduktojnë në tri gjëra: „E bardha është e vetmja ngjyrë që kurrë nuk del nga moda. Është klasike, elegante dhe e qëndrueshme në kohë.“ Praktikisht, kjo do të thotë se çdo fotografi dasme duket e pakohë, se e bardha përshtatet me të gjitha stilet e fustanit dhe se i balancon kombinimet që përndryshe do të ishin tepër të zhurmshme.

Te familjet mbretërore buqeta e bardhë ka edhe një lexim historik - gjest respekti ndaj nuseve të mëparshme të familjes. Krahasimi më i qartë është ai mes Dianës dhe Kejtit. Buqeta e Dianës në vitin 1981 ishte e harlisur, me kambanore, gardenie dhe orkide. Kejti mbante një shumë më të përmbajtur - „version bebe“, siç e përshkruajnë aranzhuesit, sepse dukesha nuk mundi ta përsëriste një buqetë kaq të përpunuar „nga respekti dhe tradita“.

Të dyja ishin të bardha. Por njëra thotë vitet tetëdhjetë, ndërsa tjetra thotë se madhështia nuk lexohet më si respekt.

Çfarë do të thotë e bardha, dhe çfarë vjen pas saj

Në traditën perëndimore e bardha është ngjyra e pastërtisë, por do të thotë edhe paqe, dritë dhe përjetësi. Përfaqëson thelbësoren - atë që mbetet kur zhduket gjithçka sipërfaqësore. Prandaj shumë lulishtarë e quajnë ngjyrë filozofike: në të është ndërtuar dëshira për zgjatje, çka lidhet drejtpërdrejt me vetë martesën.

Trendet e tanishme përziejnë minimalizmin, natyrshmërinë dhe simbolikën. Rriten buqetat njëngjyrëshe, sidomos në të bardhë, krem ose tone pudre. Forcohen edhe buqetat e pastrukturuara me frymëzim të egër, me tekstura të ndryshme dhe gjelbërim që krijon lëvizje organike. Lulet me kërcell të gjatë - tulipanë, anemonë, dahlie, trëndafila kopshti - mbahen në dizajne më të thjeshta e më bashkëkohore, ndërsa lulet e konservuara po imponohen te nuset që duan ta ruajnë buqetën. Buqetat e vogla e diskrete janë histori më vete për fustanet minimaliste.

Dasmat maqedonase dinë të jenë investim serioz, dhe në to çdo detaj hyn në llogari. Buqeta është mes vendimeve më të lira në atë listë, dhe njëkohësisht mes atyre që mbeten më gjatë në fotografi. Kur nusja do një histori që zgjat, zgjedh të bardhën - dhe kjo nuk është modë, kjo është ajo që mbeti pasi gjithçka tjetër kaloi.