Maks Verstapeni ka katër tituj botërorë dhe nuk ka më nevojë t'i provojë asgjë askujt. Megjithatë, kur e pyetën a ekziston frika në Formula 1, nuk u shpëtoi me frazë. „Sot ende mund të vdesësh mbi asfalt. Nuk kam frikë, por jam i vetëdijshëm për rrezikun.“

Fjalia vjen si përgjigje ndaj mendimit të njohur të Niki Laudës - se një pilot që nuk ndien frikë është rrezik. Verstapeni e kthen skenën nga koha: „Në vitet gjashtëdhjetë, shtatëdhjetë a tetëdhjetë, pistat dhe gjithçka përreth tyre ishin aq të rrezikshme sa gjithnjë ekzistonte mundësia të vdisje sa herë hyje në bolid.“ Sot nivelet e sigurisë janë shumë më të larta. Por nuk janë zero. Ai thjesht nuk pranon ta quajë atë frikë - është vetëdije për situata që mund të përfundojnë keq.

Madridi si „Monakoja e re“ - e ai atje kurrë nuk ka qenë

Pista e re urbane në Madrid tashmë reklamohet si Monakoja e ardhshme. Verstapeni i përgjigjet kësaj me diçka që rrallë dëgjohet nga një sportist në fushatë: nuk e di. „Së pari, kurrë nuk kam qenë në Madrid.“ As nuk e ka vozitur pistën në simulator. „Nuk di çfarë të pres; por supozoj se pikërisht kjo është pjesa emocionuese.“ Kthesën që mban emrin La Monumental do ta shohë në vend.

Ka diçka freskuese te një pilot që në pyetjen për pritshmëritë përgjigjet se nuk ka pritshmëri. Sa herë dëgjojmë një sportist që mbërrin diku dhe tashmë e di se vendi është „magjik“?

Si stërvitet një kokë që nuk thyhet

Motoja e markës së orëve që ai përfaqëson është „Mos u thyej nën presion“. I pyetur si stërvitet kjo me njëzet pilotë pas shpine që presin gabimin, Verstapeni përgjigjet me tri fjali gjithsej: „Mos i komplikoni gjërat tepër. E di kush jam dhe i besoj vetes.“ Kaq.

Të njëjtën kursim e zbaton edhe te titujt. A është mbrojtja e kampionatit kënaqësi apo tirani e vetëvënë? „Kurrë nuk më ka pasur rëndësi a jam gjahtar apo i gjuajtur, sepse në fund gjithçka varet nga sa i mirë është bolidi yt.“ Dhe shton diçka që kampionët rrallë e thonë me zë - se është i vetëdijshëm që në një moment do të humbasë sërish, dhe se kjo është në rregull.

Trupi paguan te qafa, mesi dhe shpatullat

Pilotët prej kohësh nuk janë vetëm pilotë. Verstapeni thotë se zonat ku duhet të jetë më i fortë janë qafa, pjesa e poshtme e shpinës dhe shpatullat, plus këmbët për shkak të forcës gjatë frenimit. Por nuk pranon të bëjë mitologji nga kjo: çdo sport i konsumon muskujt e vet. „Nëse një futbollist ulet në një bolid të Formula 1, edhe ai do të dalë i shkatërruar.“

Për ushqimin është edhe më i hapur: „Nuk jetoj me rreptësinë ekstreme të një çiklisti me dietë.“ Ka vaktet e lira, i ka me vetëdije, dhe e di saktësisht kur guxon të shijojë një vakt të mirë dhe kur duhet të shtrëngohet sërish. Rregulli i vetëm që ia ka vënë vetes është se nuk guxon të dalë nga bolidi me ndjesinë se trupi e kufizoi.

Trashëgimia: një njeri që mbeti i veti

Në pyetjen se çfarë do të donte t'i thoshte një ditë një baba të birit para vitrinës me përkrenaret e tij, përgjigjja nuk është për trofe. „Do të doja të fliste për dikë që, mbi të gjitha, mbeti besnik ndaj vetes.“ Vetëm pastaj vjen garuesi i papërmbajtur që nuk linte asnjë gram performancë të pashfrytëzuar.

Ndërsa në pyetjen çfarë këshille do t'i jepte 17-vjeçarit që për herë të parë lidhi rripat në Toro Roso - asnjë. „Vlera e vërtetë e jetës është në atë që nuk e di çfarë sjell e ardhmja.“ Duhet të pengohesh, të gabosh dhe të kalosh nëpër ditë të vështira. Fjali e rrallë në një sport ku të gjithë shesin siguri.