Goditja e dytë: Kampi Arifjan në Kuvajt. Aty Irani shkatërroi thuajse të gjithë radomët - kupolat mbrojtëse që mbulojnë antenat satelitore. Nga të gjithë që ishin, ka mbetur vetëm një. Një ndihmës në Kongres deklaroi: „Sistemet tona të radarit janë burimi më i shtrenjtë dhe më i kufizuar që kemi në rajon." Përkthim: për të riparuar dëmin, duhen vite dhe miliarda dollarë.

Vlerësimet e para tregojnë se 13 baza janë bërë thuajse jo të banueshme. Ushtarët u zhvendosën në hotele dhe hapësira zyrash. Kjo nuk është krizë situative - është katastrofë kadrosh e logjistike. Kur një kontingjent duhet të tërhiqet nga një bazë, kjo do të thotë se operacionet nga ai lokacion janë ndërprerë, dhe kundërshtari fiton hapësirë ushtarake e psikologjike.

Llogaria financiare - Qendra për Studime Strategjike e Ndërkombëtare dhe analistët e BBC e vlerësojnë në rreth 800 milionë dollarë vetëm për dy javët e para. Kjo s'përfshin shpenzimet për riparimin e vetë bazave, që ende nuk janë llogaritur zyrtarisht. Dhe është e qartë - llogaria përfundimtare do të jetë shumë më e lartë. Ndoshta 5 miliardë. Ndoshta 10. Kur CNN publikon hetim të këtij vëllimi, kjo do të thotë se në administratë tashmë ka debat se çfarë do të tregohet, dhe çfarë jo.

Pikë kthese për atë që vjen. Kur Shtëpia e Bardhë shpall „fund të luftës" ndërsa analistët ushtarakë masin „dëm të pariparueshëm" - kjo s'do të thotë se lufta ka mbaruar. Do të thotë se faza e dytë duhet të jetë më e madhe, më precize, dhe pa publicitet. Ballkani këtë e pa për herë të fundit në vitin 1999 - madje edhe atëherë SHBA duhej të pranonte humbje që s'donte. Atëherë dhe tani, ndryshimi është i njëjtë: më shumë teknologji, më shumë turp, dhe më pak komunikata.