Kievi i ka dërguar Moskës një ofertë - përmes një pale të tretë, ngase kanal i drejtpërdrejtë qartazi nuk ka - që dy vendet të pushojnë së qëlluari objektiva civile në Detin e Zi. Përgjigje ende nuk ka. Oferta, sipas burimeve të njohura me situatën, është përcjellë përmes një ndërmjetësi, gjë që vetvetiu tregon sa e thellë është mosbesimi mes dy palëve pas kaq shumë vitesh lufte.

Çështja nuk është diplomatike. Çështja është e grurit. Rusia dhe Ukraina janë ndër eksportuesit më të mëdhenj në tregun botëror bujqësor, dhe prej kohësh akuzojnë njëra-tjetrën se qëllojnë anije që transportojnë produkte bujqësore. Kur dy furnizuesit më të mëdhenj me grurë ia qëllojnë njëri-tjetrit anijet e mallrave, çmimi nuk mbetet në Detin e Zi.

Shifra që e tregon të gjithë historinë

Bllokada ruse e porteve ukrainase në rajonin e Odesës e ka zvogëluar eksportin ukrainas të grurit për 76 për qind në gusht, krahasuar me të njëjtën periudhë vitin e kaluar. Sektori bujqësor tashmë paralajmëron pasoja të mëdha për ekonominë nëse kjo vazhdon. Shtatëdhjetë e gjashtë për qind nuk është rënie - ky është fikja e një kanali eksporti.

Turqia u përpoq ta formalizojë atë që tani përcillet me pëshpëritje. Ministri turk i Punëve të Jashtme, Hakan Fidan, njoftoi të shtunën se Rusisë dhe Ukrainës u është dorëzuar një propozim që dy vendet të shpallin moratorium mbi sulmet e ndërsjella në Detin e Zi. Ankaraja prej vitesh luan rolin e adresës së vetme ku të dyja palët ende përgjigjen në telefon.

Ajo që bie në sy është formulimi. Nuk kërkohet ndërprerje e luftës, as tërheqje, as bisedime për territorin. Kërkohet vetëm - mos i qëlloni anijet me grurë. Kur kjo është ambicia më e lartë e një propozimi paqeje, atëherë shihet qartë sa larg është gjithçka tjetër.

Ballkani e njeh këtë skenë përmendsh: një marrëveshje që nuk zgjidh asgjë thelbësore, por shitet si hap përpara. Pyetja është nëse Moska fare ka interes të përgjigjet, kur bllokada funksionon pikërisht ashtu siç ishte menduar.