Kiev, Moskova'ya bir öneri iletti - doğrudan kanal belli ki bulunmadığı için üçüncü bir taraf aracılığıyla - iki ülkenin Karadeniz'de sivil hedefleri vurmayı bırakması için. Yanıt hâlâ yok. Duruma vâkıf kaynaklara göre öneri bir arabulucu üzerinden iletildi; bu tek başına, bunca yıllık savaşın ardından iki taraf arasındaki güvensizliğin ne kadar derin olduğunu anlatıyor.

Mesele diplomatik değil. Mesele tahıl. Rusya ve Ukrayna dünya tarım piyasasının en büyük ihracatçıları arasında ve uzun süredir birbirlerini tarım ürünü taşıyan gemileri vurmakla suçluyorlar. En büyük iki tahıl tedarikçisi birbirinin yük gemilerini vurduğunda, fiyat Karadeniz'de kalmıyor.

Bütün hikâyeyi anlatan rakam

Rusya'nın Odesa bölgesindeki Ukrayna limanlarına uyguladığı abluka, ağustos ayında Ukrayna'nın tahıl ihracatını geçen yılın aynı dönemine kıyasla yüzde 76 azalttı. Tarım sektörü, bu sürerse ekonomi üzerinde çok büyük sonuçlar doğacağı konusunda şimdiden uyarıyor. Yüzde yetmiş altı bir düşüş değil - bir ihracat kanalının söndürülmesi.

Türkiye, şu anda fısıltıyla iletileni resmîleştirmeye çalıştı. Dışişleri Bakanı Hakan Fidan cumartesi günü, Rusya ve Ukrayna'ya, iki ülkenin Karadeniz'deki karşılıklı saldırılara moratoryum ilan etmesi önerisinin sunulduğunu açıkladı. Ankara yıllardır, iki tarafın da hâlâ telefona çıktığı tek adres rolünü oynuyor.

Göze çarpan şey ifadenin kendisi. Savaşın sona ermesi istenmiyor, geri çekilme istenmiyor, toprak üzerine görüşme istenmiyor. Yalnızca şu isteniyor - tahıl gemilerini vurmayın. Bir barış önerisinin en yüksek hedefi buysa, geri kalan her şeyin ne kadar uzakta olduğu açıkça görülüyor.

Balkanlar bu sahneyi ezbere bilir: özde hiçbir şeyi çözmeyen, ama ileri bir adım diye pazarlanan bir anlaşma. Soru şu: abluka tam da tasarlandığı gibi işlerken, Moskova'nın yanıt vermeye herhangi bir ilgisi var mı?