Presidenti turk Rexhep Tajip Erdogan sërish ia ktheu shpinën Bashkimit Evropian me një mesazh që në 20 vitet e fundit po e dëgjojmë në forma të ndryshme, por me hidhërim gjithnjë e më të madh. „Gjithmonë gjenit pretekste për të na mbajtur para derës", i tha ai BE-së, në kontekstin e anëtarësimit të vonuar të Turqisë, që tani numëron mbi 35 vite bisedimesh të dështuara.

Argumentet përsëriten - standarde të dyfishta, kufizim ambicieje politike, „Turqia nuk është më Turqia e dikurshme", dhe një pohim i ri që meriton vëmendje - „BE-ja nuk mund të jetë faktor global pa Turqinë". Erdogan kërkon që BE-ja të heqë dorë nga retorika dhe lëvizjet që „minojnë pozitën konstruktive të Ankarasë" ndaj bisedimeve.

Për Ballkanin kjo pyetje është drejtpërdrejt e lidhur. Nëse Turqia, me mbi 85 milionë banorë, ushtrinë e dytë më të madhe në NATO dhe një ekonomi që lëviz mes 17 dhe 18 miliardë eurove, nuk mund të anëtarësohet pas 35 vitesh - cili është atëherë horizonti real për Maqedoninë, që pret prej mbi 20 vitesh me 2 milionë banorë dhe peshë strategjike shumë më të vogël? Nuk e bëjmë pyetjen për të dekurajuar - por për të qenë të sinqertë.

Çështja e dytë - momenti gjeopolitik. Erdogan ka probleme ekonomike brenda vendit - inflacion, paqëndrueshmëri valutore, greva. Retorika kundër BE-së është një burim partiak që përdoret kur duhet konsoliduar mbështetja e brendshme. Por kjo nuk do të thotë se ai gabon. BE-ja vërtet kurrë nuk e deshi Turqinë brenda - dhe që nuk e tha këtë me zë të lartë, është pikërisht ajo që e bën të duket hipokrite.

Pyetja që nuk shtrohet zëshëm - çfarë fitojnë aspirantët ballkanikë kur Turqia i mëson publikisht për sinqeritetin e Brukselit? Ndoshta asgjë. Por të paktën u jep një perspektivë të re - Unioni nuk është një institucion që kërkon t'i ndihmohet, por një institucion që zgjedh kë do të ndihmojë. Dhe ky zgjedhje përfundimtar nuk është gjithmonë i sinqertë. Erdogan e tha këtë me zë të lartë. Politikanët ballkanikë rrallë guxojnë - sepse kanë më pak peshë.