97 për qind e tokës është e mbrojtur, kurse kafshët nuk ikin nga njerëzit: ishujt ku Darvini e pa evolucionin

Kafshët atje nuk ikin nga njerëzit. Kjo është gjëja e parë që e vëren kushdo që arrin në Galapagos - fokat, iguanat dhe zogjtë që mbeten një metër larg teje, sepse gjatë miliona vjetësh nuk kanë pasur arsye ta mësojnë frikën.

Arkipelagu i takon Ekuadorit, por është rreth një mijë kilometra i futur në Oqeanin Paqësor. Ka 13 ishuj të mëdhenj, 6 më të vegjël dhe mbi njëqind ishuj të vegjël, shkëmbinj dhe gjire, të gjithë të krijuar nga aktiviteti vullkanik. Madje 97 për qind e sipërfaqes tokësore është e mbrojtur si park kombëtar, me qasje të rregulluar rreptësisht.

Pikërisht ai izolim i krijoi llojet që nuk ekzistojnë askund tjetër. Breshkat gjigante, disa prej të cilave kanë kaluar njëqind vjet. Iguanat detare - të vetmet në botë që ushqehen nën ujë. Pinguinët në ekuator, kormoranët që nuk mund të fluturojnë, albatrosët, peshkaqenët, rajat, breshkat e detit dhe koloni fokash.

Këtu erdhi në vitin 1835 Çarls Darvini me anijen „Bigëll“. Ajo që pa në këta ishuj u bë bazë e teorisë së evolucionit - çka do të thotë se një nga zhvendosjet më të mëdha në mënyrën si njeriu e sheh veten filloi me vëzhgimin e sqepave të zogjve. Arkipelagu është në listën e trashëgimisë botërore të UNESKO-s dhe pjesë e rrjetit të rezervateve të biosferës.

Peizazhi është vullkanik dhe nuk i ngjan një kartoline. Brigje të zeza të mbuluara me llavë me pamje thuajse hënore, plazhe me rërë të bardhë, mangrove dhe pyje kaktusësh, kratere. Në Floreana, lokaliteti Punta Kormoran ka rërë të gjelbëruar për shkak të kristaleve të olivinit. Izabela, ishulli më i madh, ka fusha të mëdha llave dhe terrenin më të egër në tërë arkipelagun.

Për vizitorin, tre ishuj e mbajnë historinë. Santa Kruz e kombinon natyrën me shërbimet dhe aty është stacioni kërkimor „Çarls Darvin“ dhe kraterët Los Hemelos. San Kristobal ka kryeqendrën krahinore dhe Leon Dormido, vend i njohur për vëzhgimin e peshkaqenëve. Izabela është për ata që duan të shohin si dukej gjithçka para njeriut.

Rregullat janë pjesë e përvojës, e jo pengesë. Në zonat e mbrojtura hyhet vetëm me udhërrëfyes të autorizuar dhe në grup, shumë zona kanë qasje të kufizuar, kurse rezervimi bëhet shumë kohë përpara. Ky është vendi ku kufizimi nuk përjetohet si burokraci, por si arsyeja pse fare ka çfarë të shihet.

Prandaj lista e ndalesave atje nuk lexohet si ndëshkim. Ajo është arsyeja pse iguana ende rri shtrirë në shteg dhe nuk lëviz kur kalon - vendi i vetëm në botë ku kjo është ende e mundur.