Животните таму не бегаат од луѓе. Тоа е првото нешто што го забележува секој што ќе стигне на Галапагос – фоки, игуани и птици што остануваат на еден метар од тебе, затоа што низ милиони години немале причина да научат страв.

Архипелагот му припаѓа на Еквадор, но е околу илјада километри навлезен во Тихиот Океан. Има 13 големи острови, 6 помали и над сто островчиња, карпи и гребени, сите настанати од вулканска активност. Дури 97 отсто од копнената површина е заштитена како национален парк, со строго регулиран пристап.

Токму таа изолација ги создала видовите што не постојат никаде на друго место. Џиновските желки, од кои некои поминале сто години. Морските игуани – единствени на светот што се хранат под вода. Пингвини на екваторот, корморани што не можат да летаат, албатроси, ајкули, ражи, морски желки и колонии фоки.

Овде во 1835 година дошол Чарлс Дарвин со бродот „Бигл“. Она што го видел на овие острови стана основа за теоријата на еволуцијата – што значи дека едно од најголемите поместувања во начинот на кој човекот се гледа себеси почнало со набљудување на клунови на птици. Архипелагот е на списокот на светско наследство на УНЕСКО и дел од мрежата резервати на биосферата.

Пејзажот е вулкански и не личи на разгледница. Црни брегови покриени со лава со речиси месечев изглед, бели песочни плажи, мангрови и кактусови шуми, кратери. На Флореана, локалитетот Пунта Корморан има зеленикав песок поради кристали оливин. Изабела, најголемиот остров, има огромни полиња лава и најдив терен во целиот архипелаг.

За посетителот, три острова ја носат приказната. Санта Круз ја комбинира природата со услуги и таму е истражувачката станица „Чарлс Дарвин“ и кратерите Лос Хемелос. Сан Кристобал ја има покраинската престолнина и Леон Дормидо, место познато по набљудување ајкули. Изабела е за оние што сакаат да видат како изгледало сè пред човекот.

Правилата се дел од искуството, а не пречка. Во заштитените зони се влегува само со овластен водич и во група, многу подрачја имаат ограничен пристап, а резервацијата се прави многу однапред. Тоа е местото каде ограничувањето не се доживува како бирократија, туку како причина зошто воопшто има што да се види.

Затоа списокот на забрани таму не се чита како казна. Тој е причината зошто игуаната сè уште лежи на патеката и не се помрднува кога ќе поминеш – единственото место на светот каде тоа е сè уште можно.