Gjermania dhe Franca u detyruan të dalin e të sigurojnë se non-pejperi i tyre i përbashkët për zgjerimin e BE-së nuk është zyrtarizim i një Unioni të ligës së dytë. E kur dy anëtaret më të mëdha duhet të shpjegojnë se diçka „nuk është" ajo me të cilën ngjan, kjo zakonisht do të thotë se shumëkujt pikërisht ashtu i duket.

Dokumenti, i nisur nga kancelari Merz dhe presidenti Makron, gjoja duhet ta përshpejtojë zgjerimin për vendet e Ballkanit Perëndimor, mes të cilave edhe Maqedonia. Kritikët kanë frikë se në vend të anëtarësimit të plotë, ofrohet një lloj ndërmjet-statusi - një „ligë e dytë" ku futesh, por kurrë nuk arrin në mes të tavolinës.

Ambasadorët e dy vendeve, Petra Dreksler dhe Kristof le Rigole, e refuzuan atë interpretim. „Synimi për ne mbetet anëtarësimi i plotë", deklaruan ata, duke pretenduar se bëhet fjalë për „nxitje të reja për përparim më të shpejtë" dhe „hapa ndërmjetës", e jo për një alternativë të përhershme ndaj anëtarësimit. Retorika është qepur me kujdes - por Ballkani këto premtime i ka dëgjuar tashmë në disa gjuhë.

Konteksti nuk është inkurajues. Maqedonia rri e ngecur për shkak të kërkesës për ndryshime kushtetuese, Bullgaria bllokon, ndërsa nga skena e brendshme dëgjohen tashmë paralajmërime se çdo lëshim pa garanci çon te një bllokadë e re. Antonio Milloshoski paralajmëroi ashpër se qasja ndaj kërkesës bullgare „nuk duhet të jetë naive", duke kujtuar se pas Marrëveshjes së Prespës morëm veto, e jo hapje të negociatave.

Dhe këtu është thelbi që asnjë diplomat nuk do ta thotë me zë. „Afrim gradual", „hapa ndërmjetës", „cikël pozitiv" - e gjitha tingëllon bukur derisa dikush pyet sa hapa ka deri te dera dhe kush e mban dorën kyçe. Për një vend që pret te dera e BE-së si te një sportel në komunë prej njëzet vjetësh, dallimi mes „anëtarësim më i shpejtë" dhe „afrim i përjetshëm" nuk është semantik - por fatal.