Германија и Франција мораа да излезат и да уверуваат дека нивниот заеднички нон-пејпер за проширувањето на ЕУ не е официјализирање на Унија од втора лига. А кога две најголеми членки мораат да објаснуваат дека нешто „не е” она на што личи, тоа обично значи дека на многумина токму така им изгледа.

Документот, лансиран од канцеларот Мерц и претседателот Макрон, наводно треба да го забрза проширувањето за земјите од Западен Балкан, меѓу кои и Македонија. Критичарите се плашат дека наместо полноправно членство, се нуди некаков меѓустатус – „втора лига” во која влегуваш, а никогаш не стигнуваш до средината на масата.

Амбасадорите на двете земји, Петра Дрекслер и Кристоф ле Риголе, го одбија тоа толкување. „Целта за нас останува полноправно членство”, изјавија, тврдејќи дека станува збор за „нови поттици за побрз напредок” и „меѓучекори”, не за трајна алтернатива на членството. Реториката е внимателно скроена – но Балканот веќе ги слушал ваквите ветувања на повеќе јазици.

Контекстот не е охрабрувачки. Македонија стои заглавена поради барањата за уставни измени, Бугарија блокира, а од домашната сцена веќе се слушаат предупредувања дека секое попуштање без гаранции води до нова блокада. Антонио Милошоски остро предупреди дека пристапот кон бугарското барање „не треба да биде лековерен”, потсетувајќи дека по Преспанскиот договор добивме вета, а не отворање преговори.

И тука е суштината што ниту еден дипломат нема да ја каже гласно. „Постепено приближување”, „меѓучекори”, „позитивен циклус” – сето тоа звучи убаво додека некој не праша колку чекори има до вратата и кој ја држи клучната рака. За земја што чека на врата од ЕУ како на шалтер во општина веќе дваесет години, разликата меѓу „побрзо членство” и „вечно приближување” не е семантичка – туку судбинска.