Almanya ve Fransa, AB genişlemesine dair ortak non-paper belgelerinin ikinci lig bir Birliğin resmileştirilmesi olmadığına dair çıkıp güvence vermek zorunda kaldı. İki en büyük üye, bir şeyin benzediği şey „olmadığını" açıklamak zorunda kaldığında, bu genellikle birçok kişiye tam da öyle göründüğü anlamına gelir.

Şansölye Merz ve Cumhurbaşkanı Macron tarafından sunulan belge, sözde Batı Balkan ülkeleri için genişlemeyi hızlandırmaya yönelik; Makedonya da bunların arasında. Eleştirmenler, tam üyelik yerine bir tür ara statünün sunulmasından korkuyor - girdiğin ama masanın ortasına asla ulaşamadığın bir „ikinci lig".

İki ülkenin büyükelçileri, Petra Drexler ve Christophe le Rigoleur, bu yorumu reddetti. „Hedef bizim için tam üyelik olmaya devam ediyor", dediler; bunun üyeliğe kalıcı bir alternatif değil, „daha hızlı ilerleme için yeni teşvikler" ve „ara adımlar" olduğunu öne sürdüler. Söylem özenle biçilmiş - ama Balkanlar bu vaatleri birkaç dilde zaten dinledi.

Bağlam cesaret verici değil. Makedonya anayasa değişikliği talebi yüzünden tıkanmış durumda, Bulgaristan engelliyor, yurtiçi sahneden ise garantisiz her tavizin yeni bir bloke kapısı açtığına dair uyarılar duyulmaya başlandı bile. Antonio Miloşoski, Bulgar talebine yaklaşımın „saf olmaması gerektiği" konusunda sert biçimde uyardı; Prespa Anlaşması'ndan sonra müzakerelerin açılmasını değil, bir veto aldığımızı hatırlattı.

Ve işte hiçbir diplomatın yüksek sesle söylemeyeceği öz burada. „Kademeli yakınlaşma", „ara adımlar", „olumlu bir döngü" - biri kapıya kaç adım kaldığını ve anahtarı kimin elinde tuttuğunu sorana dek hepsi kulağa hoş geliyor. Yirmi yıldır AB'nin kapısında bir belediye gişesindeymiş gibi bekleyen bir ülke için, „daha hızlı üyelik" ile „sonsuz yakınlaşma" arasındaki fark semantik değil - kaderle ilgilidir.