Zorrët tona janë të njëjta si para dekadash, por diçka ka ndryshuar - gjithnjë e më shumë njerëz hanë mjaftueshëm, e prapëseprapë u mungojnë lëndët ushqyese. Nutricionistja Fatima Hapon thekson se problemi nuk është te tretja, por te mënyra e jetesës, dhe e zbërthen në katër faktorë.

I pari është rritja e problemeve digjestive të diagnostikuara - celiakia, sëmundjet inflamatore të zorrëve, SIBO, gastriti - gjendje që tek disa njerëz vërtet e ulin absorbimin. I dyti është përdorimi i shtuar i barnave: të ashtuquajturit frenues të pompës së protoneve (omeprazoli dhe të ngjashëm) mund të pengojnë absorbimin e vitaminës B12, hekurit, kalciumit dhe magnezit. Ilaç për një gjë, vrimë për një tjetër - tregimi klasik i mjekësisë moderne.

Faktori i tretë është më pak diell. Gjithnjë e më shumë kohë e kalojmë në ambiente të mbyllura, dhe kjo çon te një mungesë e përhapur e vitaminës D. I katërti - dhe ndoshta më i rëndësishmi - janë dietat restriktive ose të paekuilibruara, plus gjithnjë e më shumë ushqim ultra i përpunuar që jep kalori, por jo vitamina, minerale dhe fibra.

„Shumë njerëz kanë një dietë të pasur me kalori, por të varfër me lëndë ushqyese", thotë Hapon. Një njeri që merr 2.000 kalori në ditë prapëseprapë mund të mbetet pa omega-3 nëse nuk ha mjaftueshëm peshk yndyror. Një e vërtetë e thjeshtë, por e pakëndshme: një pjatë plot nuk do të thotë trup i ushqyer.

Ekspertët theksojnë se mungesat më të shpeshta janë te vitamina D, magnezi, hekuri, zinku dhe omega-3. Shtesat mund të ndihmojnë kur analizat tregojnë një mungesë - por mbeten një plotësim, jo një zëvendësim për një dietë të ekuilibruar dhe shprehi të shëndetshme. Me fjalë të tjera, nuk ka hap që zëvendëson atë që kemi harruar të hamë.