Ndonjëherë betejat më të vështira nuk janë në fushë. Ndërsa Franca lufton për një vend në finalen e Kampionatit Botëror, trajneri i saj Didie Deshan e drejtoi ekipin duke mbajtur një dhimbje që asnjë trofe nuk e mat - më 29 qershor, në mes të turneut, i ndërroi jetë nëna.

Deshan u kthye në Francë për varrimin, e më pas iu bashkua sërish ekipit. Pikëllimin e ktheu në punë - ndoshta mënyra e vetme që di një njeri që tërë jetën e ka kaluar në ritmin e ndeshjeve dhe përgatitjeve. Pak kush do të gjente forcë të ulej në stol vetëm pak ditë pasi kishte varrosur një prind.

Deshan nuk është një njeri i rastësishëm. I lindur në Bajonë dhe i rritur në Anglet, ai mbart rrënjë të thella baske - babai i tij Pier ishte ragbist profesionist. „Më pëlqen të shkoj të shoh një ndeshje peloteje, edhe pse nuk kam shumë raste", thotë trajneri për traditat vendëse që i rrjedhin në gjak. Dhe bilanci i tij si trajner flet vetë: kampion bote në 2018, finalist në 2022, vendi i tretë në kampionatin evropian.

Para gjysmëfinales kundër Spanjës, Deshan mbeti i qetë dhe me respekt ndaj kundërshtarit: „E njohim mirë Spanjën, ajo është kampione aktuale e Evropës." Një njeri që di edhe të fitojë edhe të humbasë - dhe tani tregon se di edhe të punojë ndërsa brenda mban barrën më të rëndë. Është një histori që kushdo në Ballkan, ku familja është gjithçka, e kupton pa asnjë fjalë përkthimi.