Kur dëgjojmë „puding", e para që na vjen ndër mend është një ëmbëlsirë. Por në kuzhinën angleze të shekullit shtatëmbëdhjetë dhe tetëmbëdhjetë fjala shënonte edhe gjellë të kripura. Pudingu i çokollatës siç e njohim sot u popullarizua shumë më vonë, kur kakaoja në pluhur dhe niseshteja u bënë përbërës të zakonshëm. Sot është një ëmbëlsirë ndërkombëtare: e thjeshtë, e pasur dhe e përsosur për ditët më të nxehta, sepse shërbehet e ftohtë.

Bëhet fjalë për një ëmbëlsirë me teksturë të lëmuar dhe të dendur, të ngjashme me një krem të fortë. Mjaftueshëm e qëndrueshme sa ta hash me lugë, e megjithatë e mëndafshtë. Baza është qumështi, kakaoja ose çokollata (këtu ia vlen të investosh në cilësi, sepse është përbërësi kryesor), sheqeri dhe një trashës. Më së shpeshti janë të verdhat e vezëve, xhelatina ose, më praktikja, niseshteja.

Niseshteja, e njohur edhe si niseshte misri, është e preferuar në ëmbëltore sepse i trash lëngjet shpejt dhe lehtë. Te pudingu i çokollatës jep një teksturë kremoze, uniforme pa nevojën për shumë vezë. Në fakt, në shumë receta bashkëkohore niseshteja i zëvendëson plotësisht të verdhat - dhe rezultati është njësoj i mirë.

Për një enë me katër deri gjashtë racione të duhen: 500 ml qumësht i plotë, 100 g sheqer, 30-40 g kakao e pastër në pluhur, 40 g niseshte, një majë kripe dhe sipas dëshirës një lugë çaji vanilje dhe 20 g gjalpë për shkëlqim. Procedura është më e thjeshtë nga sa tingëllon, kurse truku është në një hap që shumica e anashkalojnë.

Së pari përziej përbërësit e thatë ndërsa ena është ende e ftohtë - sheqerin, kakaon, niseshtenë dhe kripën. Pikërisht kjo parandalon gungat që në fillim. Pastaj gradualisht shto qumështin duke përzier vazhdimisht me kamxhik derisa të marrësh një përzierje të lëngshme të lëmuar, dhe vetëm atëherë vëre në zjarr të mesëm-të butë. Për pak minuta do të fillojë të trashet; kur të vlojë pak, është gati. Hiqe nga zjarri, shto vaniljen dhe gjalpin, dhe derdhe në kallëpe të vegjël.

Detaji i fundit: mbulo sipërfaqen me celofan që prek përzierjen, që të mos zërë cipë. Lëre të ftohet, pastaj në frigorifer të paktën tre deri katër orë. Tekstura përfundimtare duhet të jetë e fortë, por kremoze. As e shtrenjtë, as e ndërlikuar - vetëm pak durim dhe një ëmbëlsirë çokollate e ftohtë që duket sikur ka dalë nga restoranti.