Lazanja ka biografi më të gjatë se ajo që ia njohim. Përgatitje të ngjashme ekzistonin qysh në kohën romake, por gjella siç e njohim ne nisi të formësohej në mesjetë - një nga gjurmët e para të shkruara është nga shekulli i katërmbëdhjetë, në përmbledhjen mesjetare të recetave Liber de Coquina, ku përshkruhet një gjellë prej fletësh brumi të ziera, djathi dhe erëzash. Nuk ka mish. Nuk ka beshamel. Vetëm brumë, djathë dhe gatishmëri për t'u shtresuar.

Me shekuj çdo rajon italian e përshtati sipas përbërësve të vet, por Emilia-Romanja, dhe veçanërisht Bolonja, dha versionin që pushtoi botën: lasagna alla bolognese, me brumë të freskët me vezë, ragu mishi, beshamel dhe parmixhano. Ai u bë përkufizimi - dhe pikërisht prandaj çdo shmangie sot ndihet si herezi, edhe pse historikisht është e kundërta.

Me salmon dhe spinaq

Më e afërta me klasiken. Qepa e grirë imët dhe dy thelpinj hudhre skuqen në vaj ulliri me pak gjalpë rreth pesë minuta, pastaj shtohen 300 gramë spinaq i freskët derisa të tkurret plotësisht. Nëse përdor spinaq të ngrirë, hapi më i rëndësishëm është të jetë kulluar përsosmërisht - nëse jo, i gjithë mbushja bëhet papë me ujë dhe asnjë furrë nuk e shpëton.

Gjysmë kilogrami salmon pa lëkurë e pa halë pritet në kube rreth dy centimetrash dhe gatuhet vetëm dy-tre minuta, që të mbetet i lëngshëm - do të pjeket deri në fund në furrë. Shqitet lehtë me shpatull dhe përzihet me kujdes me spinaqin. Beshameli bëhet me 700 mililitra qumësht, 50 gramë gjalpë, 50 gramë miell, kripë, arrëmyshk dhe pak piper të bardhë. Shtresohet me 12 fletë brumi, mbyllet me beshamel, mocarela dhe parmixhano, dhe piqet 35 minuta në 190 gradë.

Me ragu qiqrash

Ky është versioni që ia vlen të provohet edhe nëse nuk je vegjetarian, për shkak të një hapi. Qepa, karota, speci i kuq dhe hudhra skuqen dhjetë deri në dymbëdhjetë minuta derisa të nisin të karamelizohen, shtohen 100 mililitra verë e bardhë që të avullojë, pastaj 500 gramë domate të grira, koncentrat, rigon, trumzë, spec i ëmbël i bluar dhe gjethe dafine - dhe e gjitha kjo reduktohet njëzet minuta.

Dhe këtu vjen lëvizja. Shtohen 400 gramë qiqra të ziera, ndërsa me pirun ose shtypëse shtypet rreth një e treta drejtpërdrejt në tigan. Pjesa e shtypur e lidh përzierjen dhe i jep teksturë ragu të vërtetë; qiqrat e tjera mbeten të plota dhe ndihen kur kafshon. Ky është dallimi mes një lazanje vegjetariane që ngjan me kompromis dhe një lazanje vegjetariane që askush nuk e pyet ku është mishi. Anash piqen edhe nga një patëllxhan e një kungull i njomë të prerë në rripa gjatësorë, të cilët shkojnë në shtresën e fundit si mbulesë.

E ëmbël, me arra dhe krem

Më e çuditshmja nga të tria dhe më shpërblyesja. Dyqind gramë boronica të thata ziejnë dhjetë minuta në 150 mililitra lëng molle me sheqer kaf dhe një lugë çaji kanellë, derisa lëngu të bëhet shurup i lehtë; kur të ftohet, shtohen 100 gramë arra dhe 50 gramë bajame. Kremi është krem pastiçerie i zakonshëm - 500 mililitra qumësht, dy të verdha veze, 60 gramë sheqer, 40 gramë niseshte misri, vanilje dhe 30 gramë gjalpë. Nëse e do më kremoz, shtohet maskarpone, por vetëm pasi kremi të jetë ftohur plotësisht.

Shtresat shkojnë me radhë: brumë, përzierje frutash me arra, krem. Sipër spërkatet një krambëll prej 120 gramë mielli, 80 gramë gjalpë të ftohtë, 70 gramë sheqer kaf, 60 gramë bajame të bluara dhe një majë kripe, punuar vetëm me majat e gishtave që të mbetet si thërrime të trasha. Tridhjetë minuta në 180 gradë, pesëmbëdhjetë minuta pushim, pastaj pritja.

Një rregull vlen për të tria dhe kapërcehet më së shpeshti: pas furrës lazanja duhet të pushojë dhjetë deri në pesëmbëdhjetë minuta para se të pritet. Ky nuk është rekomandim për durim, por fizikë - në atë kohë shtresat ulen dhe lidhen, dhe copa del si copë, jo si ortek në pjatë.