Dyqind e tridhjetë e tre kilometra në orë. Kaq shkonte ferrari i Sharl Leklerit në momentin kur humbi kontrollin në raundin e tretë të garës në Monca dhe u përplas në barrierën mbrojtëse. Piloti doli nga bolidi vetë, në këmbët e veta, dhe pastaj kaloi protokollin standard mjekësor. Kjo është pjesa që të gjithë e panë.

Pjesa që nuk transmetohet drejtpërdrejt zhvillohej në padok. Atje qëndronte Aleksandra, bashkëshortja e tij, me një fustan të kuq në ngjyrën e ekipit, shtatzënë në fazë të avancuar me fëmijën e tyre të parë. Sa zgjasin tridhjetë sekonda pa informacion kur njeriu që e shikon duke u përplasur në mur është babai i fëmijës që mban - këtë nuk e mat asnjë kronometër në Formula 1.

Monca nuk është pistë e zakonshme. Është më e shpejta e kalendarit, autodrom i hapur në vitin 1922, i ndërtuar rreth drejtvijave të gjata në të cilat bolidët kalojnë pjesën më të madhe të raundit me gaz plotësisht të hapur. Çdo vit flitet për përmirësime sigurie, çdo vit shtohet diçka, dhe çdo vit dikush futet në rrethojë me një shpejtësi në të cilën vetura pushon së qeni veturë.

Lekleri është 28 vjeç, Aleksandra 24. U martuan civilisht më 28 shkurt të këtij viti, pas tri vjetësh bashkë. Shtatzëninë e mbajtën për vete derisa u bë e dukshme në garën në Hungari nga fundi i korrikut - që në një sport ku kamerat janë drejtuar nga padoku po aq sa nga pista është një fitore e vogël e privatësisë. Ceremonia kishtare është shtyrë për vitin e ardhshëm, pasi të lindë fëmija.

Ferrari, si çdo ekip, do ta analizojë përplasjen, do t'i nxjerrë të dhënat nga telemetria dhe do të njoftojë se gjithçka funksionoi si duhet. Ndoshta edhe funksionoi. Por ka dallim mes „sistemi e bëri punën e vet“ dhe „njeriu doli i palënduar sepse pati fat“ - dhe ai dallim rrallë hyn në raportet zyrtare.

Aleksandra u kthye në hotel me bashkëshortin po atë mbrëmje. Fundjavën e ardhshme sërish do të ulet në të njëjtin padok, në një pistë tjetër, dhe sërish do të shikojë. Në atë sport kjo është normalja.