Tridhjetë e katër zjarre në hapësirë të hapur për një ditë e një natë. Tre ende digjen, shtatë janë nën kontroll, ndërsa të tjerët janë shuar. Ky është raporti ditor i Qendrës për menaxhim me kriza për gjendjen në vend, dhe kjo në shtator - muaj në të cilin sezoni i zjarreve teorikisht duhet të jetë duke u qetësuar.

Vatrat aktive janë mes fshatrave Burinec, Lokov, Sellce dhe Elevci në komunën e Strugës, pastaj te fshati Belica në Makedonski Brod, në vendin e quajtur Kajorec drejt fshatit Breznica, dhe te fshati Brest në Çuçer-Sandevë, në vendin Ramno, në Malin e Zi të Shkupit. Tri komuna të ndryshme, tri terrene të ndryshme, por e njëjta skenë: bimësi e ulët pyjore që digjet tërë ditën.

Nën kontroll janë vënë zjarret në Makedonski Brod te fshati Bençe, në Kërçovë te Tajmishta dhe mbi fshatin Kneino, në Gostivar te fshati Peçkovë, në Novo Sellë te Stiniku, në Karposh te Bardovci dhe në Saraj te Kopanca. Lista është e gjatë dhe gjeografikisht e shpërndarë nëpër gati gjysmën e shtetit.

Drejtori i Drejtorisë për mbrojtje dhe shpëtim, Stojançe Angellov, paralajmëron se rreziku nga zjarret në hapësirë të hapur mbetet në nivel të ngritur. Paralajmërimi është i saktë. Por paralajmërimi nuk shuan asgjë - kjo është ajo që sistemi e bën pasi tashmë është ndezur.

Pyetja që përsëritet çdo verë dhe që askush nuk dëshiron ta bëjë me zë të lartë është: sa nga këto rreth tridhjetë zjarre në ditë janë vetëndezur, e sa i ka ndezur dikush? Statistika zyrtare rrallë e ndan atë shifër në fillim. Vetëm më vonë, kur vjen raporti, mësohet sa raste përfunduan me kallëzim penal.

Maqedonia çdo verë numëron hektarët e djegur, ndërsa çdo vjeshtë numëron pyjet që nuk i ka më. Tridhjetë e katër zjarre për 24 orë nuk janë gjendje e jashtëzakonshme në një raport - janë rutinë që u bë e pranueshme. Dhe pikërisht kjo është problematike.