Sipas të dhënave të Entit Shtetëror për Statistika, në vitin 2025 në Maqedoni trajtohen vetëm 20,6 për qind të ujërave të zeza. Nga gjithsej 3,046 miliardë metra kub ujëra të zeza të shkarkuara, vetëm 629 milionë metra kub kaluan nëpër stacionin e trajtimit. Pjesa tjetër - 2,4 miliardë metra kub - shkoi drejt e në lumenj, liqene ose ujëra nëntokësore, pa asnjë trajtim.

Kush është ndotësi më i madh? Sektori energjetik. Ai konsumon 99 për qind të ujit total që përdorin bizneset, dhe shkarkon 3,021 miliardë metra kub ujëra të zeza. Trajtoi vetëm 624 milionë. Kjo nuk është gabim statistikor - kjo është dështim sistemik. Maqedonia po e ndërton energjinë mbi llogari të ujërave që pimë dhe me të cilat rrisim ushqim.

Sektorët e tjerë kanë shifrat e tyre, por problemi është i ngjashëm. Industria përpunuese trajtoi vetëm 2 milionë nga 14 milionë metra kub të ujërave të zeza të shkarkuara. Bujqësia dhe ndërtimtaria - zero të trajtuara. Vetëm minierat trajtuan të gjitha 2 milionët e metrave kub.

Konteksti është global dhe alarmant. Institucionet ndërkombëtare paralajmërojnë se kërkesa për ujë mund ta tejkalojë furnizimin për 40 për qind deri në vitin 2030. Uji po pozicionohet si pyetje ekonomike me peshë sa ç'kishte nafta në shekullin e 20-të. Dhe ndërsa Maqedonia hyn në atë epokë me një normë trajtimi prej 20 për qind, pyetja nuk është „a do" por „kur" do të kemi krizë uji.

Autoritetet që prej vitesh heshtin për këtë shifër kanë arsyen e tyre. Ndërtimi i stacioneve të trajtimit për sektorin energjetik është shpenzim me miliona, dhe rritja e tarifave për ujë dhe energji elektrike është politikisht jopopullore. Megjithatë, çdo vit në të cilin kjo shifër mbetet nën 25 për qind e rrit koston e ardhshme në mënyrë eksponenciale. Kjo është një e vërtetë ekonomike që asnjë projekt buxhetor nuk mund ta shtyjë pafundësisht. Ditët kur Maqedonia mund t'i lejonte 20,6 për qind tashmë po kalojnë.