Nafta lirohet - por para se dikush të gëzohet tepër, ia vlen të lexohen shkronjat e vogla. Pas një seance të jashtëzakonshme, qeveria njoftoi uljen e çmimit të naftës deri në 6,5 denarë për litër, ndërkohë që e ktheu TVSH-në e benzinës në 18 për qind dhe uli akcizat. Me fjalë të tjera: njëra ngrihet, tjetra ulet, ndërsa fatura përfundimtare varet nga ajo që ngasni.

Lirimi i naftës nuk vjen nga ndonjë mëshirë vendore, por nga stabilizimi i çmimeve botërore të naftës. „Brent" lëvizte rreth 92 dollarëve për fuçi në maj, ndërsa WTI amerikan ishte afër 87 - pjesërisht për shkak të optimizmit për bisedime të mundshme mes SHBA-së dhe Iranit që do të zbusnin ngushticën e Hormuzit. Por ai optimizëm është i brishtë: nëse bisedimet dështojnë ose tensionet përshkallëzohen, çmimet e naftës mund të kërcejnë shpejt sërish.

Për kompanitë e transportit dhe bujqit, që varen më shumë nga nafta, çdo ulje është një lehtësim në një periudhë me kosto të larta. Për buxhetin, nga ana tjetër, të ardhurat më të ulëta nga akcizat duhet të balancohen me TVSH-në më të lartë të benzinës - një lojë klasike e zhvendosjes së parave nga një xhep në tjetrin, ku qytetari rrallë e di nëse në fund fitoi apo humbi.

Pika që qeveria nuk e thotë me zë të lartë është e thjeshtë: çmimi vendor i karburantit nuk mund të izolohet nga tregu botëror. Komisioni Rregullator për Energjetikë, kursi i dollarit dhe bursat e naftës do të vendosin në fund nëse kursimet e njoftuara do të arrijnë vërtet te pompa - apo do të avullojnë para seancës së ardhshme. Deri atëherë, „lirimi" është një njoftim, jo një garanci.