Industria e modës jeton nga rinia - ose të paktën kështu pretendon. Prandaj është aq interesante që pesë modele spanjolle nga vitet nëntëdhjetë ende punojnë, dhe jo si një ekspozitë nostalgjike, por si fytyra aktive të shtëpive më të mëdha të modës në botë. Historia e tyre është një sfidë e heshtur ndaj rregullit se në modë vlen vetëm derisa je i ri.

Më e njohura mes tyre, Nieves Alvarez, e nisi karrierën në vitin 1991 pasi fotografi familjare arritën te një agjenci në Madrid. Sot, 52 vjeçe, defilon rregullisht për modën e lartë dhe së shpejti martohet me një fustan të dizajnerit me të cilin bashkëpunon prej vitesh. Ines Sastre, gjithashtu 52, bëri një kthim dramatik në pistë pas gati tri dekadash pushim, duke defiluar në Javën e Modës në Madrid.

Laura Ponte e forcoi bashkëpunimin me Chanel, duke debutuar në pistën e tyre të modës së lartë, dhe në mars mori çmimin për modelen më të mirë. Ester Caniadas, që në moshën 15-vjeçare u nis nga Barcelona drejt pistave botërore përmes syrit të një fotografi të njohur, ende përfaqësohet nga agjenci në Nju Jork, Milano, Londër dhe Hamburg. Dhe Vanessa Lorenzo, që në 18 vjeç u bë fytyra e një marke në Paris, kthehet herë pas here por në mënyrë domethënëse në pistë.

Çfarë i mban? Sipas industrisë, është diçka që nuk plaket: karakteri, qëndrimi, dhe një mënyrë e veçantë për ta pushtuar kamerën. Dizajnerët nuk i kërkojnë nga nostalgjia - i kërkojnë sepse kanë një prani që shumë nga fytyrat njëzetvjeçare të sotme ende nuk e kanë ndërtuar. Përvoja, siç del, nuk zhvlerësohet aq lehtë sa industria pëlqen të pohojë.

Ka edhe një mesazh këtu për ne që nuk jemi në botën e modës. Me dekada shoqëria na thotë se vlera e gruas bie me vitet - sidomos në profesione ku pamja është pjesë e punës. Këto pesë gra po shkruajnë historinë e kundërt, në heshtje dhe pa shumë fjalë: se prania, kur është autentike, nuk skadon me afatet që të tjerët t'i kanë vënë.