Norvegjia varrosi konstanten e saj shumëvjeçare. Haraldi i Pestë, mbreti që qëndroi në fron më shumë se tri dekada, u përcoll me shpatën e kurorëzimit dhe me kurorën më prestigjioze të mbretërisë, ndërsa arkivolin nëpër korridoret e pallatit e mbanin më të afërmit e tij. Mes tyre, në vend të dukshëm, qëndronte edhe Marius Borg Hojbi.

Ky emër në Norvegji dy vitet e fundit nuk shqiptohej pa një pauzë të pakëndshme. Në qershor të këtij viti gjykata në Oslo e shpalli fajtor për 34 nga gjithsej 40 pika të aktakuzës, mes tyre dy për përdhunim, dhunë familjare, sulm fizik, posedim dhe tregti me narkotikë dhe shkelje të shumëfishta të masave të distancës. Dënimi është katër vjet burg. Për dy pika të tjera për sulm seksual u lirua, ndërsa avokatët e tij njoftuan ankesë ndaj aktgjykimeve për përdhunim dhe ndaj një pjese të episodeve me dhunë.

Megjithatë, ai ishte në kortezh. Jo diku anash, por përpara.

Si erdhi fare deri këtu

Mariusi hyri në pallat në vitin 2001, kur trashëgimtari i atëhershëm i fronit Hokon u martua me Mete-Maritin - një grua pa prejardhje aristokrate, nënë vetëushqyese me një fëmijë nga një lidhje e mëparshme. Oborri norvegjez atëherë bëri diçka që shumica e oborreve evropiane nuk do ta lejonin: e pranoi fëmijën si të vetin. Hokoni e edukoi barabarazi me princeshën Ingrid Aleksandra dhe princin Svere Magnus. Babai biologjik i djalit në atë kohë vuante dënimin me burg për vepra dhune dhe drogë, kështu që lidhja me familjen mbretërore mbeti e vetmja që funksiononte.

Rezultati është ajo që tani shohim: një njeri pa titull, pa të drejta dinastike dhe pa asnjë hap në radhën e trashëgimisë, i cili megjithatë qëndron aty ku qëndrojnë nipërit.

Pyetja që mediat norvegjeze e bëjnë me zë

Nga viti 2024 e këtej, kur arrestimet nisën të radhiten, në Norvegji zhvillohet një debat që rrallë bëhet për një shtëpi mbretërore: a veproi policia me të si me këdo tjetër. Kjo nuk është pyetje e pakuptimtë. Një njeri që me muaj ndalohej dhe lirohej, e pastaj u dënua për 34 pika, merr leje ta vizitojë „gjyshin“ në Spitalin Kombëtar në orët para vdekjes.

Oborri nuk u kërkoi falje për këtë. Përkundrazi - më 25 gusht publikoi pamje deri atëherë të papara nga muaji i mjaltit i Hokonit dhe Mete-Maritit, ku shihet se djali ka qenë me ta edhe atëherë. Kjo nuk është fotografi që del rastësisht. Është mesazh.

Në fjalimin e parë drejtuar kombit, mbreti i ri Hokoni i Tetë e përmendi edhe atë si djalin e vet.

Ku është këtu vija

Ballkani e njeh këtë skenë me emër tjetër. Çdo familje ka një njeri për të cilin të gjithë dinë gjithçka, e që në funeral megjithatë qëndron përpara, sepse familja është familje. Dallimi është se te familja norvegjeze funerali transmetohet drejtpërdrejt dhe paguhet nga buxheti.

Dhe pikërisht aty qëndron parehatia. E drejta private e një familjeje të mos heqë dorë nga fëmija i vet është diçka që pak kush do ta kundërshtonte. Por oborri nuk është familje private - është institucion me funksion kushtetues, dhe çdo pamje prej tij është deklaratë politike, e duan apo jo. Marius Borgu nuk do të trashëgojë asgjë. Ajo që fitoi është më e vështirë për t'u marrë se një titull: vendi në kuadër.