Kryeministri Hristijan Mickoski sërish tërhoqi të njëjtën vijë të kuqe: nuk pret ndryshime në kornizën negociuese me Bashkimin Evropian, pasi ajo, siç thotë, mund të ndryshohet vetëm me konsensus. Përkthim - pa pajtimin e të gjitha palëve, asgjë nuk lëviz.

Deklarata vjen në momentin kur nyja maqedonase-bullgare sërish shtrëngohet. Mickoski porositi se Bullgaria duhet të tërheqë amendamentet me të cilat kërkon ripërcaktimin e identitetit maqedonas në Parlamentin Evropian, që t'i besohet premtimit se nuk do të bllokojë. Nga ana tjetër, diplomacia e re bullgare pretendon se korniza e korrikut 2022 është konsensus evropian nga i cili nuk ka shmangie.

Zemra e mosmarrëveshjes mbetet e njëjtë me vite: a duhet të jenë ndryshimet kushtetuese për përfshirjen e pakicës bullgare kusht para përparimit drejt BE-së. Sofja këmbëngul se duhet; Shkupi kërkon garanci për mbrojtjen e identitetit dhe gjuhës. Të dyja palët thonë „konsensus", ndërsa mendojnë gjëra të kundërta.

Dhe këtu është thelbi që qytetari e ndien në lëkurën e vet. Një dekadë më vonë, e njëjta skenë - ne presim te dera e BE-së si te sporteli në komunë, ndërsa kushti gjithmonë ndryshon sapo afrohemi. Pyetja nuk është më kush ka të drejtë në këtë debat konkret, por sa gjatë do të mbetet „konsensusi" një emër i bukur për një bllokadë.