Në festimin e 36-vjetorit të VMRO-DPMNE-së në Strumicë, kryeministri Hristijan Mickoski përsëriti atë që e quan vijë e kuqe: „Nuk ka pazarllëk me identitetin tonë maqedonas." Njëkohësisht u tha qytetarëve të përgatiten për një „maratonë" drejt Bashkimit Evropian.

Mesazhi është i qartë si për publikun e brendshëm, ashtu edhe për atë të jashtëm. Drejt Brukselit - se anëtarësimi mbetet një synim strategjik, por jo me çdo çmim. Drejt votuesve të vet - se pushteti nuk do të tërhiqet në çështjet e identitetit dhe gjuhës, temat rreth të cilave zhvillohet kontesti me Bullgarinë.

Retorika për „vija të kuqe" dhe „maratona" tingëllon e fortë, por edhe rehatshëm e paqartë. Maratona nuk ka afat - dhe pikërisht kjo e bën politikisht të dobishme. Kur të pyesin pse nuk ka përparim, gjithmonë mund të thuash se maratona ende vazhdon. Dhe identiteti si „vijë e kuqe" është një pozicion nga i cili vështirë mund të humbasësh para publikut të brendshëm, pavarësisht se çfarë po ndodh në të vërtetë në tryezën e negociatave.

Pyetja që mbetet pezull është praktike, jo ideologjike: çfarë ofron konkretisht kjo qeveri për ta çuar procesin përpara, përveç pohimit se nuk do të tërhiqet? Ballkani e di shumë mirë se „nuk ka pazarllëk" tingëllon heroike në një tubim, por se politika e vërtetë gjithmonë zhvillohet në lëshime të vogla larg stadiumit. Deri ku do të arrijë maratona nëse askush nuk dëshiron të nisë i pari?