„A ka maqedonas që do të pranonte se Goce Dellçev nuk ishte maqedonas?“ - me këtë pyetje Goran Minçev nga ZNAM e ktheu debatin për integrimet evropiane drejt asaj që për shumëkënd është thelbi i problemit: çmimit që paguhet në identitet.

Minçev paralajmëron se Maqedonia duhet të gjejë një rrugë evropiane, por jo përmes procesesh që nuk kanë garanci të forta kundër një vargu kërkesash të mëtejshme. „Nëse nesër i shtojmë bullgarët në Kushtetutë, çfarë vjen pastaj? Po nëse kërkesa e radhës është Goce Dellçev?“ - pyeti ai, duke iu referuar qëndrimeve bullgare sipas të cilave maqedonasit ekzistojnë vetëm pas vitit 1945, ndërsa gjuha maqedonase është thjesht një dialekt bullgar.

Ai kritikoi edhe opozitën për kontradiktën që vendosen lule te përmendoret e viktimave, ndërsa njëkohësisht, nën kushtet evropiane, pranohen „administratorë“ bullgarë në vend të pushtuesve. Mesazhi i tij kryesor është i qartë: „Maqedonia duhet të lëvizë drejt BE-së, por si shtet i barabartë, me gjuhën, historinë dhe identitetin e vet.“

Pavarësisht nga cila parti vjen kjo retorikë, pyetja që hap është reale dhe e vështirë. Ballkani e di se ndryshimet kushtetuese rrallë përfundojnë aty ku kanë nisur - çdo lëshim hap hapësirë për kërkesën e radhës. Por di edhe diçka tjetër: se identiteti nuk mbrohet me fjalime në tubime, por me ekonomi, institucione dhe të rinj që mbeten në vend. Pyetja nëse Goce është yni është e lehtë; pyetja se si ta mbajmë një vend që ia vlen t'i përkasë dikujt - kjo është ajo së cilës politika i përgjigjet më rrallë.