„Има ли Македонец кој ќе прифати дека Гоце Делчев не е Македонец?“ – со ова прашање Горан Минчев од ЗНАМ ја сврте дебатата за евроинтеграциите кон она што за многумина е срцето на проблемот: цената што се плаќа во идентитет.

Минчев предупредува дека Македонија мора да најде европски пат, но без процеси што немаат цврсти гаранции против низа понатамошни барања. „Ако утре ги додадеме Бугарите во Уставот, што следно? Ако следното барање биде Гоце Делчев?“ – праша тој, посочувајќи ги бугарските позиции според кои Македонците постојат дури по 1945 година, а македонскиот е само бугарски дијалект.

Тој ја критикуваше и опозицијата за противречноста да се полагаат цвеќиња на спомениците на жртвите, а истовремено под европски услови да се прифаќаат бугарски „администратори“ наместо окупатори. Неговата основна порака е јасна: „Македонија мора да се движи кон ЕУ, но како рамноправна држава, со сопствен јазик, историја и идентитет.“

Без оглед од која партија доаѓа ваквата реторика, прашањето што го отвора е реално и тешко. Балканот знае дека уставните измени ретко завршуваат таму каде што почнале – секое попуштање отвора простор за следно барање. Но знае и нешто друго: дека идентитетот не се брани со говори на собири, туку со економија, институции и млади луѓе што остануваат во земјата. Прашањето дали Гоце е наш е лесно; прашањето како да задржиме земја вредна за да биде нечија – тоа е она на кое политиката најретко одговара.